นมัสการพระคุณเจ้า ขอบพระคุณสำหรับความเห็นที่เป็นกำลังใจแก่ผู้ทำงาน

สภาพท้องนาและบรรยากาศที่สวยงามดังกล่าวหายไปเกือบหมดแล้วเมื่อยางพารา และสวนปาล์มเข้ามาเมื่อ 20 กว่าปีที่ผ่านมา แต่ยังมีคนส่วนหนึ่งยืนหยัดต่อไปที่จะทำ และรักษาที่นาเอาไว้ ผืนนาที่กว้างใหญ่ของตำบลบ่อแสน คือบ้านบ่อแสน และ บ้านไสเสียด มีเนื้อที่แห่งละประมาณ 1,000 ไร่ แต่ตอนนี้ ไม่เหลือแล้ว "ยางมานาหมด" เข้าทำนองนี้แหละ ตอนนี้ต้องซื้อข้าวกิน แพงแค่ไหนก็ซื้อ คิดว่าราคายางพารายังดีอยู่ แต่ถาถึงวันหนึ่งกลับไปสู่ที่เดิมละจะทำอย่างไร ตอนน้ำท่วม เกิดภัยทั้งหลาย เช่นที่ ไฮติ หรือตอนซึนามิแถบอันดามัน คนต้องการอย่างแรกคือ อาหาร ถึงตอนนั้นมีเงิน 10,000 ล้าน แต่ถ้ามันไม่มีจริง ๆ ใครก็ไม่ขายหรอก ไช่ไหม จึงเป็นที่มาของแนวคิดการรวมตัวครั้งนีครับ เกิดจากชาวบ้านทำกันเอง ไม่พึ่งรัฐ ไม่พึ่ง อบต. เพราะถ้าเข้าไปหาเขาคงไม่เชื่อ ทำไปก่อนอีกหน่อยเขาก็จะมากันเอง เชื้อเถอะราชการไทยเป็นเช่นนี้แหละ