ขอบคุณค่ะ อ.ลูกหว้า  ดิฉันเคยตอบโพสติ้งประเด็นนี้  ขออนุญาตยกมาตอบอีกครั้งนะคะ

"ดิฉันก็อยากให้เด็กๆเปลี่ยนปัญหาให้เป็นปัญญา และเห็นด้วยกับ อ.ลูกหว้าอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม ในอีกมุมมองหนึ่ง การที่ดิฉันสอนเน้นย้ำเรื่องความมีน้ำใจ การนึกถึงแต่ผู้อื่นก่อนตนเองอยู่เสมอ การคิดถึงใจผู้อื่นและการไม่ทำร้ายจิตใจใคร จนอาจเกินพอดีไปนั้น (คือไม่ทราบว่าจะเกินพอดีไปหรือยังนั้น)

ก็ทำให้ดิฉัน "กลัวไปเอง " ว่าเด็กบางคนที่เขาจิตใจดีจริงๆ(อยู่แต่เดิม ไม่ใช่เป็นเพราะดิฉันสอน)และไม่เคยคิดทำร้ายใครทั้งกาย วาจา ใจ แต่ลืมนึกถึงการรู้เท่าทันการสื่อสาร ก็อาจจะเสียใจเมื่อเห็นความจริงอีกชุดหนึ่ง...ว่าหากยอมให้ถูกเอาเปรียบได้ ก็จะอาจจะถูกเอาเปรียบจนถึงที่สุด หากยอมให้ถูกเบียดเบียนได้ ก็อาจถูกเบียดเบียนจนถึงที่สุด จนในที่สุดเขาอาจจะไม่นึกอยากทำดีอีก

ดิฉันรักพวกเขาและอยากให้เขาพบแต่สิ่งดี ก็เลยทำให้กลัวไปเอง และห่วงไปเองอย่างนี้นะคะ..."

พอตอบไปอย่างนี้  เพื่อนๆดิฉันก็บอกว่าเป็น "คนแก่คิดมาก"  อ่ะค่ะ  ... ...เฮ้อ...!   :)