ในตอนเช้าของวันหนึ่งก่อนไปทำงาน เตี่ยได้มายืนยรอลูกสาวที่ตรงบันได พอลูกสาวเดินลงบันไดมาเตี่ยก็พูดว่าขอเวลาเตี่ยสักนิดได้ไหม เตี่ยใช้เวลาไม่นานหรอกนะ ไหนหนูมายืนตรงหน้าเตี่ยซิ แล้วเตี่ยก็ยื่นมือมาจับมือของลูกสาว (เราจับมือกันสักครู่นึงด้วยความอบอุ่น) หนูมองที่ดวงตาเตี่ยซิ (ในแววตาที่เตี่ยมองมานั้นเตี่ยมองด้วยความรัก ความอบอุ่น) ในขณะที่มองลูกสาวอยู่นั้นเตี่ยก็บอกกับลูกสาวว่าเตี่ยรักหนูนะ เตี่ยขอบคุณที่หนูเกิดมาเป็นลูกของเตี่ย เตี่ยขอโทษถ้าเตี่ยทำอะไรที่ผิดพลาดไป หนูอภัยให้เตี่ยนะ ลูกสาวก็พยักหน้ารับ ไหนหนูมีอะไรอยากจะบอกเตี่ยไหม ลูกสาวก็จับมือเตี่ยแล้วมองที่ดวงตาของเตี่ย (ในขณะที่ลูกสาวมองที่ดวงตา และหน้าตาของเตี่ยนั้นในใจลึกๆ ก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมปีนี้ดูเตี่ยแก่ลงไปมากผมขาว ดวงตาก็ดูเหมือนจะเป็นฝ้าขาวๆ หน้าก็แก่ลงไปมากเหมือนคนอายุสัก ๗๐-๘๐ ปี ทั้งๆที่อายุของเตี่ยแค่ ๖๒ ปี เท่านั้น) ลูกสาวก็พูดว่าหนูรักเตี่ยนะ หนูขอบคุณที่หนูเกิดมาเป็นลูกของเตี่ย หนูขอโทษถ้าหนูทำอะไรไม่ดีกับเตี่ยด้วยทั้งทางกาย ทางวาจา และทางใจ เตี่ยอภัยให้หนูนะ เตี่ยก็พยักหน้ารับ ลูกสาวก็ก้มลงกราบเท้า แล้วเราก็โอบกอดกันด้วยความรัก ความอบอุ่นสักครู่นึง เตี่ยก็พูดว่าหนูรีบไปทำงานเถอะเดี๋ยวจะสาย

---- เหนือคำบรรยาย ------ ใครจะทำได้แบบนี้ ---------------- เห็นด้วยกับความเห็น 6 ลาออกไปเขียน คอลัมน์เถอะ