เห็นด้วยค่ะกับคุณขำ ๆ ต๊ะเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเลยค่ะ เรียนมาตั้งแต่เด็กจนแก่ (แรงกว่าโตอีก ฮ่า ๆ) แต่ก็ยังพูดไม่ได้ เขียนไม่ได้ อ่านไม่ออก เหมือนกัน ว้า! แย่จัง หนังสือภาษาอังกฤษก็ซื้อมาดองไว้เต็มเลยค่ะ

อ.โอ๋ ต๊ะเคยเข้าไปอ่าน blog เกี่ยวกะภาษาอังกฤษที่ อ.โอ๋ เขียนเหมือนกันค่ะ แว๊บนึง กะว่าต้องตามไปอ่านบ่อย ๆ แน่เลยค่ะ ชอบค่ะ  แบบว่าตอนนี้กำลังทำความรู้จักกับสมาชิกใน blog ไปเรื่อย ๆ ค่ะ โอ้โห! สังคมใหญ่จริง ๆ เลยค่ะ ซักพักคงจำได้ว่าใครเป็นใคร เขียนเรื่องราวอะไร .. อ้อ! ต๊ะไม่ได้นั่งแถวหน้าค่ะ อ.โอ๋ ไม่รู้อาจารย์จะจำหน้าต๊ะได้รึเปล่า คนที่เดินไปปรับแอร์ เดินไปเดินมา ที่แอร์ไม่เย็นน่ะค่ะ กลัวคนอบรมร้อน แต่ปรับแล้วก็ยังไม่เย็นอยู่ดี ฮ่า ๆ แล้วก็ที่หยิบเสื้อแจ็กเก็ตให้ อ.โอ๋ น่ะค่ะ ที่ อ.โอ๋ ลืม จำได้ยังคะ เอาไว้ค่อยเอารูปมาลงนะคะ

เจอ อ.ขจิต อีกแล้ว  เย้ ๆ ดีใจ ๆ มีคนมาอ่าน blog เรา

แฮ ๆๆ  ตื่นเต้นมากไปป่าวเนี่ย แบบว่าเพิ่งเริ่มมาเป็นชาว blog ได้ไม่นานค่ะ ยังไม่ค่อยรู้จักใคร  วู้ปี้ ๆ

แล้วจะเอาเรื่องราวหนุก ๆ มาเล่าอีกนะคะ เชิงวิชาการไม่ค่อยถนัดค่ะ ขอเป็นแบบคลายเครียดกะเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยละกันนะคะ แบบว่าสาวเริ่มแก่หัวใจเด็กคับกระผ้ม (^_^ ) /