บทความนี้เกือบแปลงร่างเป็น presentation ประกอบรูปและเพลงแสนซึ้งแต่ก็สุดทื่อ แต่เดชะบุญที่เรื่องนี้หลุดไปเข้าหูเพื่อนหมอฟันอีกคนที่ผันตัวเองไปทำงานด้านศิลปะ

พอเพื่อนหมอฟันคนนั้นเห็นเรื่องนี้ ก็ตะโกนออกมาทันทีว่า "มรึงอย่าบื้อ....เรื่องอย่างงี้มันต้องเป็นนิทาน"

เราก็งงเต๊ก...นิทานอะไรของมัน ไม่เห็นน่าจะเป็นไปได้....แต่ด้วยความเชื่อมั่นในเพื่อน จึงกลับมานั่งคิดว่าจะหาแหล่งทุนจากไหนมาให้เราทำ (วะ)

สุดท้ายก็ได้มาเจอกับผู้ใหญ่ใจดีอย่าง โรงเรียนทันตแพทย์สร้างสุข