+ สวัสดีค่ะคุณสิริ...

+ อ่านไป...ก็พลอยอมยิ้มไปด้วยค่ะ...

+ เห็นด้วยอย่างยิ่งกับความคิดนี้ค่ะ...

  "ถ้าเราเห็นคุณค่าของตัวเอง เราจะเห็นคุณค่าของคนอื่น ๆ คนเราทุกคนมีค่าไม่เหมือนกันแตกต่างกันไป มีดีทุกคน อาจมีไม่เหมือนกัน"

+ มีเรื่องเล่าแลกเปลี่ยนเพื่อยืนยันความคิดดังกล่าวใหม่ ๆ สด ๆค่ะ...วันครู  16 ม.ค. 53...แอมแปร์และแม่อ๋อยช่วยกันฉีกกระดาษเป็นชิ้นเล็ก ๆ มาแปะติดเป็นรูปหัวใจเป็นการ์ดมอบให้คุณครูรอหานิง(ครูประจำชั้นของแอมแปร์)...พร้อมด้วยน้ำผลไม้...เพื่อระลึกถึงความเป็นครูของท่าน...

+ ก่อนเข้านอนแอมแปร์เล่าให้ฟังว่า...ครูนิงรับของที่แอมแปร์ยื่นให้แล้วมือสั่น...พร้อมเขินอาย...และมีน้ำตาออกด้วยนะแม่...

+ อ๋อยเลยบอกกับแอมแปร์ว่า...เพราะครูปลื้มใจที่ลูกคิดดี...ทำดี...ไงค่ะ...

+ นึกแล้วยังอมยิ้มได้นะค่ะ...ว่าแล้วแอมแปร์ก็พูดขึ้นว่า..."แอมแปร์มีความสุขจังเลยแม่"...พูดจบแอมแปร์ก็อมยิ้มหลับตาพริ้ม...แล้วหลับเลยค่ะ

+ คุณสิริ...จำแอมแปร์กะแม่อ๋อยได้ไหมค่ะ...เราเคยเจอกันแล้วค่ะ...