เรียนท่านศรีตรังเบิกบาน ....ทุกครั้งที่มอง สนามเด็กเล่นเห็นเป็นโครงเหล็ก เก่า สีถลอกออกหมด มีสายโซ่ขึ้นสนิมและไม้กระดานแผ่นสั้นๆสำหรับนั่งได้1คนห้อยต่องแต่งอยู่ ทำให้เห็นภาพของตัวเองที่ นั่งชิงช้าตัวนี้ และไกวแรง จนสุดความยาวของโซ่ได้เสมอ.... ...คงเป็นเพราะเหล็กสมัยก่อนคุณภาพและความทนมากกว่ากันกระมัง ทางโรงเรียนถึงไม่ยอมทิ้งสักที โซ่ขาดแล้วขาดอีก ก็ยัง ยืนตระหง่านปนกับของเล่นรุ่นใหม่ๆ อยู่อย่างนี้ ....ความทรงจำมักเกิดขึ้นได้เสมอเมื่อเห็นสถานที่ หรือวัตถุสิ่งของที่เราประทับใจ....