1.เด็กต้องการการยอมรับ

ก็ไม่ถึงกับจำเป็นต้องยอมรับมากมาย ผมคิดว่าความสนใจมากกว่า เด็กต้องการความสนใจ ตามลักษณะทั่วไปของการศึกษา เรามักจะสนใจให้ค่ากับเด็กที่เรียนเก่งมากกว่าเด็กที่เรียนไม่เก่ง แรงสนับสนุนสงเสริมจึงมักมุ่งสู่ความเป็นเลิศในด้านต่างๆเพื่อชื่อเสียง  บางครั้งเราก็หลงลืมเด็กที่ไม่เก่งไว้เบื้องหลัง พอรู้ตัวอีกที... อ้าว!!! เป็นปัญหาเสียแล้ว

2.พ่อแม่ดุด่าว่ากล่าว ไม่เคยชม ไม่เคยยอมรับ

ตรงนี้พูดกันยาว "ครอบครัวเป็นเช่นไร สังคมเป็นเช่นนั้น" พ่อแม่เคยได้รับการปฎิบัติมาเยี่ยงไร ยอมผ่านตกทอดมาถึงลูกเช่นกัน ถ้าเป็นไปได้ในโรงเรียนนอกจากจะต้องอบรมนักเรียน ก็ควรอบรมผู้ปกครอง(บางคน)บ้าง...ยากครับ

3.  มาโรงเรียนก็ไม่ได้รับการยอมรับ  เพราะเรียนไม่ดี  ดนตรีไม่นำพา กีฬาไม่ถนัด 

น่าเห็นใจที่ระบบการศึกษาไทย โรงเรียนมีความเหลื่อมล้ำกันมาก บางโรงเรียนมีบุคคลากรเพียบพร้อม บางโรงเรียน คนเดียวสอนแทบทุกอย่าง วิชาการ ดนตรี กีฬา ศิลปะ...แล้วจะหาคุณภาพที่ไหน ตรงนี้น่าจะมีอาจารย์พิเศษ เดินสายสอนเหมือนกับการศึกษาชั้นอุดมศึกษา ... (หรือมีแล้ว?) เด็กเรียนไม่รู้เรื่องเพราะอาจารย์มั่วๆ  อย่าว่าแต่ยอมรับเลย เรียนก็ยังเรียนไม่รู้เรื่องเลย กลายเป็นว่า ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับเขา

ทั้งหมดนี้ถ้าเมื่อไร ที่ข้อสรุปในใจของเด็ก คิดว่าโรงเรียนเป็นที่น่าเบื่อ ไม่น่าสนใจ มันเหมือนกับการผลักเด็กกลายๆ ให้ออกจากโรงเรียน ไปพึ่งร้านเกมส์ เดินห้าง ที่ไหนก็ได้ที่น่าสนใจ สุดท้ายก็มั่วสุม เป็นปัญหาสังคมในที่สุด