สวัสดีครับ เอิร์ท เล่าเรื่องสนุกนะครับเนี่ย เป็นธรรมชาติ

พนักงานแบบนี้ถือว่าเป็นสมบัติขององค์กรเลยหละครับ เพราะไม่ใช่ทุกคนจะเป็นได้

เคยมีบทความของ อ.โย (อาจจะเคยอ่านแล้ว) ถามเจ้าของกิจการว่า พนักงานที่ก้าวเข้ามาเป็นคนที่คุณไว้ใจเนี่ย สิบวันแรกเค้าต่างจากคนอื่นยังไง (ประมาณนั้นนะครับไม่เป๊ะมาก) แล้วก็เอาตรงนั้นมาใช้เป็นเกณฑ์รับพนักงานครับ อ่านเคสนี้แล้วเลยนึกถึง

แต่ที่ยังไม่ซื้อก็ดีแล้วครับผมว่า เราซื้อแล้วสิ่งที่อยู่กับเราคือสินค้าครับ แล้วก็ศูนย์บริการของยี่ห้อนั้นๆ เราเจอคนขายแค่ตอนซื้อเท่านั้น ถ้าเรารู้สึกดีตอนซื้อแล้วเอาของมาแล้วไม่แฮบปี้กับมัน อันนี้เราจะหงุดหงิดไปอีกนานเลยครับ ยอมอารมเสียตอนซื้อดีกว่า(ความเห็นส่วนตัวผมนะ) เพราะที่บ้าน คนเลือกซื้อรถคือแม่ผม ส่วนผมเป็นคนบำรุงรักษาครับ แม่เจอเซลดีคุยถูกใจก็ซื้อมา (ไม่ซื้อโตโยต้าเด็ดขาดเพราะเซลพูดไม่ดีด้วย เกลียดไปตลอกชีวิต) ส่วนผมเวลาเอารถไปเข้าศูนย์ถ้าเจอศูนย์ดีก็ดีครับ ถ้าไม่ดีก็เซง แต่ส่วนมากที่ไปหนะ หงุดหงิดครับ (ก็รู้ๆ อยู่ว่าโตโยต้าเค้าศูนย์เยอะ แล้วเพื่อนที่ใช้ก็บอกบริการดีด้วย แต่ผมคงไม่มีโอกาสได้ใช้หรอกครับ กำ!) เห็นมั้ยครับว่าเราอารมณ์ดีตอนซื้อแต่เราต้องมาทนตอบใช้ครับ (แอบบ่นเรื่องส่วนตัว ฮ่าๆๆ)

ส่วนโน๊ตบุ๊กครับ ความเห็นส่วนตัวอีกเช่นกัน ผมใช้ Dell แล้วไม่ผิดหวังเลยครับ Dell ไม่มีศูนย์แต่มีประกันแบบซ้อมถึงบ้านครับ (แล้วแต่จะซื้อ 1-3 ปีครับ) เท่าที่ฟังคนอื่นมาก็ไม่มีปัญหานะครับ โทรวันนี้พรุ่งนี้มาซ่อมให้ถึงบ้าน หรือจะนัดที่มหาวิทยาลัยก็ได้ครับ ถ้าลองว่าอยากได้ Dell แล้วก็ไม่ีอะไรมาแทนได้ครับ ลองตรองดูนะครับ

รู้สึกจะบ่นยาวเลย เหอๆๆๆ