กราบเรียนท่านอ.panda

เมื่อก่อนนี้ยอมรับว่าเป็นพวกหมีค่ะ

เก่งที่จะจับผิดไม่ว่าจะฟังอะไรก็ตาม แต่เมื่อมีโอกาสได้เรียนรู้มากขึ้น

ได้สังเกตผู้รู้ และครูอาจารย์หลายๆท่านว่า  เอ๊ะ ทำไมท่านเอาแต่ฟัง แล้วก็ยิ้มนิ่ง

แต่เมื่อใช้ความพยายาม และสังเกตจึงพบความน่ารักที่สัมผัสได้

เป็นความสงบนิ่ง และอบอุ่นค่ะ ผู้พูดก็อยากเล่าให้หมด ให้ละเอียด

เมื่อเล่าจบก็สบายใจ และบางครั้งเหมือนเราจะได้คำตอบของเราเองจากการเล่า

และรู้สึกเหมือนมีกระจกเงาสะท้อนตัวเราเองในขณะเล่า

และเมื่อนักเรียนมาเล่าเรื่องของเขาให้ฟังก็ฝึกฟังและรับรู้ความรู้สึก

และเหมือนจะอ่านใจเด็กน้อยได้เกือบทุกครั้ง

ก็คิดว่าหากเราฝึกการสนทนาภาษาดอกไม้ (Dialogue)

คงทำให้การฟังนั้นมีความหมายและเป็นประโยชน์มากๆ

ขอบคุณค่ะ