คำพังเพยของพระอาจารย์นี่ เมื่อนึกไปมาก็มีไม่น้อยนะครับ มิน่าตอนผมบวชหนึ่งพรรษาพระอาจารย์บอกว่า หากเธอตั้งใจบำเพ็ญภาวนาจริงก็ตั้งจิตปฏิบัติอย่างเดียวไม่ต้องพูดกับพระรู้อื่นๆและกับใครๆ ยกเว้นตอนพระอาจารย์มาสอบอารมณ์ตอนค่ำๆทุกวัน หากมีคำถามก็ถาม เมื่อจบการสอบอารมณ์ก็กลับไปปฏิบัติ และยึดมั่งการไม่พูดจนกว่าจะครบเวลาที่ตั้งจิตไว้

การพูดก็ดี แต่พูดไปพูดมามันจะพากันออกนอกวัด ก้าวไปสู่เรื่องราวทางโลกน่ะซี เพราะพระบวชใหม่นั้น จิตไม่นิ่ง สลัดไม่หลุดกับหน้าที่การงาน ปัญหา อุปสรรค อนาคต..  กว่าจะสงบลงได้บ้างก็เกือบจะหมดพรรษาแล้วครับพระอาจารย์

กราบนมัสการครับ