ผมเป็น คน กูย ครับ ปัจจุบันผมทำงานอยู่กับองกรค์ของฝรั่ง ผมภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็น กูย ผมไม่เคยรู้สึกน้อยเนื้อ ต่ำใจเลยที่เกิดมาเป็นส่วย แต่กลับภูมิใจอย่างมาก ที่ กูย หรือ ส่วย ก็มีภาษาเป็นของตัวเอง ถึงแม้ว่าจะไม่มีภาษาเขียนก็ตาม

ทุกครั้งที่ผมกลับบ้านช่วงเทศกาล ( ปีใหม่ สงกรานต์) ผมจะมีความสุขมาก เรามีโอกาสได้เจอครอบครัว เพื่อนฝูง และได้พูดภาษา กูย กินเหล้าสาโท เขียดย่าง กบ ปลา สนุกมากาครับ

แต่ปัจจุบันนี้มีหลายอย่างที่เปลี่ยนไป ทุกคนเริ่มเห็นแก่ตัวมากขึ้น ต่างคนต่างแข่งขันกันทำมาหากิน เพื่อความอยู่รอด เพื่อความร่ำรวยของตัวเอง กิจกรรม ประเพณีอันดีงามเริ่มจางหายไป เช่น การลงแขกดำนา เกี่ยวาข้าว ปัจจุบันนี้จะไม่ค่อยเห็นกัน ใครจะทำอะไรก็ต้องว่าจ้าง

ผมคิดเสมอว่า ถ้าผมมีโอกาสผมอยากช่วยเหลือให้พี่น้องชาวกูยให้อยู่ดีกินดีมากกว่านี้ โดยเฉพาะเรื่องการศึกษาของเด็กรุ่นใหม่ อยากให้พวกเขามีการศึกษาที่ดีขึ้นเพื่อจะได้ยกระดับสติปัญญา ความคิด และนำความรู้นั้นมาช่วยเหลือถิ่นบ้านเกิดเมืองนอนของตนเอง

ในเรื่องการเรียนนั้นความสามารถของเด็กกูย ไม่ด้อยไปกว่าเชี้อชาติพันธุ์อื่นเลย ผมสามารถเรียนจบ ตรี และ โทได้ และได้ทำงานกับองกรค์ของฝรั่ง ข้อได้เปรียบของการเรียนของกูยคือเรื่องของภาษา เพราะกูยสามารถพูดได้หลายภาษา เช่นภาษาอังกฤษ เมื่อเปรียบเทียบระหว่างคนอีสานด้วยกัน กูยจะพูดและใช้สำเนียงเหมือนฝรั่งได้ดีกว่า

สิ่งที่ผมไม่ชอบอย่างหนึ่งเวลาที่เพื่อนคนอีสานด้วยกันชอบพูดในสิ่งที่ไม่ดีมาลงที่กูยหรือส่วย เช่น กินเหมือนส่วย ทำเหมือนส่วย ทั้งๆที่พวกเขาเหล่านั้นก็ไม่ดีอะไรไปกว่ากูยหรือส่วยเลย

แสมซาย ออนกูกะออบอือปอเด้อ (ขอให้พี่น้องกูยทุกคนมีความสุขครับ)