เห็นชื่อบันทึกแล้วต้องรีบเข้ามา เพราะมันกระตุกให้ผมระลึกความหลังสมัยยังเป็นนิสิตแพทย์

ชั่วโมงหนึ่งในวิชารังสีวิทยา ซึ่งปกติจะมีอาจารย์รังสีแพทย์เป็นผู้สอนให้พวกเราอ่านฟิลม์เอกซเรย

ตอนที่พวกเราเข้าห้องเรียนซึ่งเป็นห้องอ่านฟิลม์รวม มีคุณป้าสูงวัยคนหนึ่งกำลังเก็บและจัดซองฟิลม์เอกซเรย์อยู่เงียบๆ คุณป้าอยู่ในชุดสีน้ำตาลเรียบๆ ใบหน้าไม่มีการตกแต่ง เรามองแล้วคิดในใจว่า.. คนงานมาทำความสะอาดห้อง..แหงๆ

พอได้เวลาเรียน หนึ่งในกลุ่มนักเรียนเห็นว่าอาจารย์ยังไม่มาซํกที ก็ออกไปถามเจ้าหน้าที่ข้างนอก แล้วก็ออกมาประกาศให้พวกที่เหลือเสียงดังลั่นว่า อาจารย์ยังไม่มา ให้รอก่อน

คุณป้าคนนั้นจึงเงยหน้าจากงานที่ทำอยู่ ู่แล้วบอกพวกเราว่า ฉันนี่แหละ ..อาจารย์ของพวกเธอ

ปัจจุบันอาจารย์แพทย์ท่านนี้ได้เสียชีวิตแล้ว ท่านมีความเป็น ..ครู..มากกว่าอีกหลายๆคนที่มีภาพลักษณ์ภายนอกที่มองดูแล้วว่า อาจารย์หมอ แน่ๆ

ท่านสอนผมทั้งวิชารังสีวิทยา และการใช้ชีวิต จากวิถีชีวิตที่เรียบง่าย รักและอบรมลูกศิษย์อย่างจริงใจ

ขอบคุณอาจารย์มากครับ สำหรับมุมมองเรื่องการสื่อสาร และการชวนให้ผมได้ระลึกถึง ครู คนหนึ่ง