ถึง...อ.วิว--อ.อุ๋ม

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

ขอให้อาจารย์ทั้งสองมีสุขาพแข็งแรงนะคะ พักผ่อนบ้างนะค่ะอาจารย์ดูแลสุขภาพตัวเองด้วย จะได้มีแรงทำงานเพื่อสังคมต่อไปเรื่อยๆนะค่ะ

ตอนนี้ หนูเอง(แม่ต้อย) ก็ได้ทำงานแล้ว เป็นเสมียนทนายอยู่ที่พิษณุโลกนี่แหละค่ะ ทำงานเรื่อยๆ ไม่ค่อยได้พัฒนาความรู้ของตัวเองเลย งานหนักมากค่ะ เข้ามาดูBlog อาจารย์ทีนึงก็ตื่นตัวทีนึง กระตุ้นจิตใต้สำนึกตัวเองสักทีนึง แต่ด้วยเวลาที่จะพัฒนาตัวเองยังไม่ค่อยจะมีเลย ตอนนี้เลยทำให้เราลืมนึงถึงอุดมการณ์และโครงการต่างๆที่เราตั้งใจที่จะทำ ทุกวันนี้ก็คือทำตัวให้เป็นประโยชน์กับทุกคนที่อยู่รอบๆตัว (ในศาล) ช่วยเหลือทุกคนที่พอใจช่วยได้ แต่บางทีก็ดูจะเป็นการไปขัดแข้งขัดขาผู้อื่น เนื่องจากเรามีสังกัด (สำนักงานทนายความ) จึงต้องแบกสังกัดไปด้วย เลยทำอะไรไม่ค่อยถนัด

สมัยก่อน หนูคิดว่าอาชีพทนายเป็นอาชีพอิสระ เราสามารถทำอะไรก็ได้ที่เราคิดว่ามันถูกต้อง เพราะเราไม่มีเจ้านาย--ไม่มีหัวหน้า แต่พอมาวันนี้มันไม่ได้เป็นอย่างที่หนูคิดไว้เลย ทุกคนเค้าเป็นเพื่อนกันหมด ทุกคนต่างระวังหลังให้กันและกัน ปกป้องกันและกัน แล้วรังแกประชาชนของเรา ไม่เป็นไร เพราะประชาชนเป็นคนอื่น(เป็นคนอื่นซึ่งกำลังเดือดร้อน แต่ต้องมาเจออะไรที่มันเลวร้ายกว่าเดิม) เค้ามองว่า มันคือวิชาชีพของเค้า ในเมื่อประชาชนอยากไม่มีความรู้เรื่องกฎหมายเอง--ช่วยไม่ได้ ก็ต้องถูกเขาทำอย่างงี้แหละ เรา...ซึ่งเป็นคนมีความรู้ แต่ดันตัวเล็กอยู่ ก็ออกไปปกป้องใครไม่ได้ มันอึดอัดจังค่ะ หนูไม่รู้ว่าหนูจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน ขนาดตลอดนี้ยังไม่มีตั๋วทนายเลย ยังเห็นอะไรขนาดนี้ จะถอดใจไปรับราชการแล้ว ในหน่วยงานเล็ก ไม่ต้องเจออะไรที่ทำให้ลำบากใจ แต่เราทำอะไรไม่ได้เลย แต่ก็อีก ถ้าเราไปก็ไม่มีใครทำหน้าที่แทนเรา เพราะทุกคนกลัวหมด หนูสับสนจังค่ะอาจารย์ เพื่อนก็บอกให้หนูตั้ง สนง.ของตัวเอง แล้วค่อยรวมพลคนที่คิดเห็นตรงกับเรา ไม่มองเรื่องรายได้เป็นทุกสิ่งทุกอย่ง เข้ามาใ สนง.---รอรับน้องๆจากที่คณะของเราเข้ามารวมตัวกัน อันนี้เป็นเรื่องคุยกันขำขันค่ะ

สุดท้ายนี้ หนูอยากขอคำแนะนำจากอาจารย์ทั้งสองให้ช่วยแนะนำด้วยนะค่ะ

รักและเคารพอย่างสูง

อังคณา