ความดีงามที่มีอยู่ในจิตใจผู้คนเป็นสิ่งที่มีอยู่เดิม ดำรงอยู่และนำมาใช้เพื่อการอยู่ร่วมในสังคมอย่างปกติ ภาคอดีต (แตแรก ภาษาใต้พัทลุง)จากมุมมองของกลุ่มคนในที่ได้ร่วม ลปรร.หลายเวทีสะท้อนถึงความสุขใจ มีเสียงหัวเราะ เปี่ยมรอยยิ้ม มีปิติแห่งความภาคภูมิใจอย่างเห็นได้ชัด มากและหลากหลายประเด็น ร่องรอยของอดีตช่างมีความสุขและน่าประทับใจ ถ้าเป็นไปได้อยากจะให้บรรยากาศของอดีตที่มีคุณค่าสืบทอดมาสู่ยุคสมัยของเราเพื่อการส่งต่อสู่ยุคสมัยในรุ่นลุกหลาน ภาคปัจจุบัน(ในอยู)มีมุมมองที่หลากหลายเงื่อนไขทางสังคมเพิ่มขึ้นผู้คนคิดอะไรที่แยกส่วนเป็นปัจเจกบุคคลมากขึ้น เรียนสูง ผู้คนมีความรู้ตามแบบฉบับการศึกษาสมัยใหม่มากขึ้น บางครั้งหรือหลายครั้งมีความสับสนในบทบาทที่มีต่อสังคม มีแนวคิดแบบวัตถุนิยมหลงไหลเทคโนโลยี(แม้กระทั่งพูดกันก็เสียเบี้ย....ฮา)บรรยากาศการแลกเปลี่ยนหลายเวทีที่สังเกตุได้มักเคร่งเครียดจริงจัง ค่อนข้างมีรูปแบบเป็นทางการ ภาคอนาคต(ตอไปข้างหน้า)เนื้อหาที่บรรทึกไว้หรือประเด็นค่อนข้างน้อยบรรยากาศก็ค่อนข้างเครียดและมองไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทางไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหน

                  ถ้าการเชื่อมโยงอดีต ปัจุจบัน และอนาคต ไม่สอดประสานกัน ไม่ไปด้วยกัน ไม่ต่อกัน การส่งต่อภูมิปัญญาจากรุ่นสู่รุ่นจะเกิดอะไรขึ้น ลูกหลานเราจะเป็นอย่างไร คนยุคสมัยเราควรจะทำอย่างไร ณ  วันนี้