คุณเพื่อนเสรี ที่ระลึกถึงอย่างยิ่งครับ
ในวัยสี่สิบปีอย่างเรา มีสิ่งที่ทำไปแล้วมากมาย และสิ่งที่ทำค้างคาก็มาก สิ่งที่ยังไม่ได้ทำก็หลาย อย่าว่าแต่คุณเลยที่ต้องไปสอบเมื่อวันอาทิตย์ ..
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่าน ชายกลางคน หัวเถิกกลมเหมือนลูกนู พุงป่องเหมือนลูกแหยงกินขี้ --อย่างผมก็ต้องไปสอบกะเขาเหมือนกัน และจะจบ รปม. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ ให้ได้ ภายในไม่กี่เดือนข้างหน้า
ดีใจ ที่ทราบข่าวคราวเพื่อนเก่า(แก่) รู้สึกเสมอว่า โลกนี้เหมือนยังใครอยู่ ทำให้แอบยิ้มยามย้อนนึกถึง ปลายเดือนมกรา ผมรับโทรศัพท์ จากเพื่อนเก่าเราอีกคนหนึ่ง-- อุดม ลีลาอุดม ตอนนี้อยู่กรุงเทพฯ แถวไหนแล้วผมจำไม่ได้ แต่มีเบอร์ติดต่อ น้ำเสียงฟังดู "แค็ก"เหมือนเดิม -ฮา แต่ยังไงก็ดีใจ
แสดงว่า เริ่มแก่เฒ่า กันมั่งแล้วพวกเรา เริ่มนึกถึงเพื่อนเก่า...
ชีวิตผมก็เรียบง่ายครับ กินเหล้าน้อยลง เพราะโรคตับอักเสบ และไขมันในเลือดสูง มีความสุขกับการฟัดกับลูกหญิง-ลูกชาย ป.๓ กับป.๕ อยู่ในวัยลิง
หลังๆมานี่ เริ่มงอนภรรยามั่งบางคราว เมื่อเริ่มทราบว่า ภรรยาไม่ได้รักหมา ที่เราเลี้ยงไว้ และสุขสุดๆ ยามนอนคว่ำให้ลูกเหยียบหลัง ส่วนการเอาแหนบให้ลูกถอนหงอกนั้น เลิกคิด !
เพราะลูกถามว่า จะให้ถอนเส้นผมขาว หรือเส้นผมดำออกดี ? มันมีพอๆกันอย่างหรอมแหรม บนหัวกลมเหมือนลูกนูของผม
ขอให้เรายังรักชีวิตเรียบง่ายกันต่อไป....
ตราบเท่าชีวิตเรา...
คิดถึงอยู่