นึกน้อยใจแทนชาวสวนครับ

ภาครัฐ น่าจะมีการจัดการด้านราคาที่ดีกว่านี้

เช่น

1 สำรวจพื้นที่การปลูกทั้งประเทศ แล้วทำการแบ่งปันให้ชาวสวนปลูกพื่ชผลพร้อมขึ้นทะเบียนไว้เพื่อจ่ายเงินทดแทนให้ถ้าไม่ได้ราคา

2 กำหนดราคาขั้นต่ำไว้ให้ ทราบ หากใครขายได้ต่ำกว่าที่กำหนด ให้ไปรับส่วนที่ขาด (อย่างที่ทำอยู่ในพืชบางชนิด)

3 ชาวสวนท่านใดไม่ขึ้นทะเบี่ยงก็ไม่มีสิทธิได้รับการช่วยเหลือจากภาครัฐ

4 กำหนดพื้นที่การปล๔กให้ชาวสวนแต่ละรายไม่เกินจำนวนที่กำหนด

5.......(ให้ผมไปเป็นรัฐมนตรีกระเกษตร อิอิ..)

หมายเหตุ

คุณครูปริมปราง คิดถูกแล้วครับ ที่ปลูกป่าไว้ให้ลูก ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องยึดอาชีพทำสวนนี่ครับ

โดยเฉพาะสวนยางพารา ผมยังคิดไม่ตกเลยว่า ระหว่างเจ้าของสวนยาวพารา ที่ลงทุนไปเป็นแสน เป็นล้าน

กับแรงงานพม่า ที่มารับจ้างกรีดยาง ใครจะฉลาดกว่ากัน

เพราะเห็นมีรายได้แบ่งเท่ากัน ทั้งที่แรงงานพม่าลงทุนเพียงมีดตัดยางไม่ถึง 100 บาท