พ่อกับลูกชายนั่งพักผ่อนอยู่ในสวนหลังบ้าน ซึ่งลูกชายก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์

พ่อ...นั่นอะไร

ลูก...นกกระจอก

พ่อ...นั่นตัวอะไร

ลูก...นั่นนกกระจอก ได้ยินมั้ย (ลูกเริ่มตอบเสียงดัง)

พ่อ...นั่นตัวอะไร

ลูก...พ่อครับผมตอบพ่อมาหลายครั้งแล้วว่านั่นมันนกกระจอก พ่อไม่ได้ยินหรือไงว่านั่นมันนกกระจอก ลองดูซิ เลิกถามได้แล้ว

(ลูกตะคอกใส่พ่ออย่างรุนแรงก่อนที่จะนั่งลงอ่านหนังสือพิมพ์และไม่ได้สนใจพ่อเลย)

พ่อ...พ่อได้ลุกขึ้นเดินเข้าไปในบ้าน

ลูก...ลูกตกใจที่พ่อลุกขึ้นไปพยายามเรียกแต่พ่อก็ไม่ตอบจึงรู้สึกไม่ดีกับการกระทำของตนเอง

พ่อ...พ่อเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับสมุดบันทึกเล่นหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องราวของลูกที่ยังเป็นเด็กแล้วมานั่งที่เดิมกับลูกชายคนเดิม

พ่อได้เอาสมุดบันทึกให้ลูกอ่าน เป็นหน้าที่พ่อเขียนไว้ว่า "ลูกถามคำถามเดียวกัน 20 ครั้งว่า พ่อครับนั่นตัวอะไร ทุกครั้งที่ลูก

ถาม พ่อก็มองดูลูกด้วยความรักและเอ็นดู พร้อมกับสวมกอดเสมอและตอบไปทุกครั้งด้วยคำตอบเดิม ๆ อย่างไม่รู้สึกรำคาญ

เลย

ลูก...ลูกชายน้ำตาไหล หันไปหอมแก้วพ่อพร้อมกับสวมกอดและบอกว่า ผมรักพ่อครับ ผมขอโทษ