- อ.พนัสคะ...
- คงไม่ต้องบรรยายถึงความสุขที่เราได้รับจากเด็ก ๆ ในบ้านนะคะ เพราะอาจารย์คงมีโอกาสซึมซับได้มากกว่าดิฉัน เพราะมี "แผ่นดิน" และ "แดนไท" อยู่ใกล้ ๆ ทุกวัน
- ปกติดิฉันทำงานอยู่ที่สุพรรณบุรี พักอยู่บ้านเช่า ไม่ได้อยู่กับครอบครัว จึงไม่ได้พบเจอพวกเขาทุกวัน คิดถึงพวกเขาเสมอ
- ที่เห็นยิ้มได้ขนาดนั้น เพราะวันนั้นถูกใจได้มาเล่นเกมส์ด้วยกัน ธรรมดาแล้วอยู่คนละบ้านค่ะ และอาจเป็นเพราะสนุกที่ได้เห็นภาพถ่ายของตัวเองทันที เนื่องจากถ่ายด้วยกล้องดิจิตอล แล้วถ่ายลงคอมพ์ให้พวกเขาได้ดูกันเลย
- วันนั้น...ความสุขของพวกเราเกิดได้จากกล้องตัวเล็ก ๆ นั่นเอง
- ยิ้ม...ยิ้ม...