ได้เข้ามาหาความรู้ เสน่ห์..คีรีวง ในฐานะที่เป็นสะใภ้ของคนนครฯ และเป็น 1 ใน 7 ของต้นตระกูลที่ตั้งรกรากในชุมชนแห่งนี้ ซึ่งมีบรรพบุรุษอยู่ที่คีรีวง โดยรู้จักคีรีวงเมื่อปี 2529 จำได้ว่าได้ขึ้นไปครั้งแรกตอนกลางคืน ไปงานสวดญาติ หนทางลำบากมาก ไม่มีถนนคอนกรีตเหมือนปัจจุบัน ถนนจะเป็นดินขรุขระ มีหลุม บ่อ เลี้ยวคดไปตามทางเดินของชาวบ้าน บางช่วงจะมีสะพานไม้ เป็นอะไรที่น่ากลัวมาก ๆ ไฟฟ้ายังไม่มี ช่วงขึ้นไปมีฝนตกปรอย ๆ กลัวรถพลิกคว่ำตกควน (เนินเขาเตี้ย ๆ ) ไม่ประทับใจเท่าที่ควร ต่อมาได้ขึ้นไปอีกหลาย ๆ ครั้งนับไม่ถ้วน โดยไปตอนกลางวัน คุณแม่จะทำอาหารไปกินกัน เหมือนไปปิคนิค ไปปูเสื่อนอนเล่นบ้านญาติที่อยู่ริมฝั่งคลอง บรรยายกาศร่มรืน และได้ไปเล่นน้ำตก สนุกมาก โดยเฉพาะถ้าขึ้นไปในช่วงฤดูผลไม้ มีมังคุด เงาะ ทุเรียนพื้นบ้าน สะตอ ผักพื้นเมือง (ผักเหนาะ) กินกับน้ำพริก หร่อยจังฮู้ ให้เลือกกินตามอัธยาศัย ในฐานะที่ผูกพันกับชุมชนแห่งนี้มา 23 ปีกว่า จึงอยากถ่ายทอดความรู้ของชุมชนแห่งนี้ที่สามารถเป็นชุมชนที่เข้มแข็งโดดเด่นในการพึ่งตนเอง มีชีวิตอยู่ท่ามกลางหุบเขาและธรรมชาติตลอดมากกว่า 200 ปี มีการปรับตัวให้เข้ากับธรรมชาติอย่างแท้จริง บทความทีนำเสนอจะออกมาราว ๆ ต้นปีหน้า ต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2553 นี้