วันนี้ยังคุยกับเพื่อนอยู่เลยว่าอยากกลับไปอยู่ที่ "ชุมชน" อีก

ก็เพิ่งจะรู้ว่า up ปิดบ้านแล้ว

ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน และจะผ่านไปอีกนานเท่าไร

ความทรงจำดีๆเหล่านี้ ไม่มีวันลบเลือนไปแน่นอน (ยกเว้นจะเป็น อัลไซเมอร์ ไปซะก่อน)

ในความเป็นจริงของชีวิตเรา ในทุกวันนี้ที่กำลังก้าวไปเรื่อยๆ เราไม่ค่อยจะได้รับการดูแลอย่างดี

เป็นกันเองมากๆ จากคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน อย่างที่ได้รับจาก ชุมชนเลย

ส่วนตัวแล้วแม้แต่คนข้างบ้านที่อยู่ติดกันมานานหลายปีก็ยังแทบไม่ได้คุยกันเลย ไม่ใช่ว่าโกรธอะไรกันมาก่อน

แต่เนื่องจากสภาพของหมู่บ้านและคนที่มีเพรียบพร้อมกันทุกอย่าง จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพูดคุยหยิบยืมหรือช่วยเหลือกัน

ทำให้ไม่เคยได้รู้จักกันเลย

แตกต่างกันมากกับที่ชุมชน ไปอยู่เพียงไม่กี่วันก็ได้พูดคุยรู้จักกันและช่วยเหลือกัน

นี่คือประสบการณ์ชีวิต ที่ฉันได้รับ

อยากไปออกชุมชนอีกครั้ง เพราะชีวิตทุกวันที่อยู่ที่นั่น เหมือนอยู่ในความฝัน...

ยกเว้น บอมบ์เดย์ ที่เป็นเหมือนการปลุก แต่ก็เราก็กลับง่วงและขอกลับไปฝันต่อ

จนถึงวันกลับบ้าน ที่ทำให้รู้ว่าต้องตื่นขึ้นมาอยู่ในความเป็นจริง

ยังมีหน้าที่ ที่ต้องรับผิดชอบอีกมากมายเรื่อยๆ

ขอบคุณใครบางคนบนฟ้า ที่ขีดโชคชะตาให้เราได้พบกัน