บ้านไร่

ฉันนั่งอยู่กลางห้องพัก

โน้ตบุคตัวโปรด วางอยู่ด้านขวา

ปากกาหลากสีคู่ใจ ที่มักจะถูกวางอยู่มุมบนซ้ายมือ เสมอ

ที่วางไว้ด้านซ้ายก็เพราะฉันใช้มือซ้ายในการเขียนหนังสือ ละมั้ง

มีกระดาษเลคเชอร์ สมุดโน้ต

นี่คงเป็นชีวิตของฉัน ณ ตอนนี้

วันที่ต้องไปราวด์วอร์ด อ่านหนังสือ ฟังเลคเชอร์ สอบ

วงจรที่เป็นแบบนี้มานานหลายปี ....

 

"ในยามเธอเรียกหา ฉันจะเดินทางทันใด

แม้ว่าแสนไกล ถ้าเป็นเธอจะยอมทิ้งทุกอย่าง

ไม่ต้องขอ ฉันจะไปถึงแม้ไม่มีทาง

อีกสักครั้ง ให้เธอรู้ว่าฉันยังจำได้ไหม"

 

เสียงเพลงโปรดที่แว่วเข้ามาในโสตประสาท

 

วันนี้คงเป็นวันที่ไม่ค่อยจะมีสมาธิอ่านหนังสือ

ฉันเปิดเว็บไซต์ไปทั่ว เข้าออก เว็บนู้น เว็บนี้ให้วุ่นวาย

คงเหมือนกับจิตใจที่ว้าวุ่นของฉันในตอนนี้

ในที่สุด ก็มาถึงเว็บบล็อกของใครคนหนึ่ง

www.gotoknow.org/xxxxxx

คงเป็นโชคชะตา ความบังเอิญ by chance อะไรก็ตาม

ที่ให้ฉันได้เห็นโดเมนนี้อีกครั้ง

....

สองเดือนแล้วสินะ

ที่พวกเราทั้ง 8 ได้จากมา

...

 ทุกคนที่นั่นจะเป็นอย่างไรบ้าง

 ...

สำหรับฉันแล้ว ความทรงจำ ณ ตอนนั้น

คงจะถูกเก็บไว้ใน "กล่องความทรงจำที่มีค่าที่สุด" ของฉันเลยทีเดียว

วันเวลาที่พวกเราทั้ง 8 คนใช้ชีวิตร่วมกัน

ในห้องเล็กๆ อาบน้ำ ทานข้าว ประชุมกัน

หัวเราะด้วยกัน โต้เถียงกัน

 

ชาวบ้านไร่

แอโรบิก

ร้านอาหาร

แหลมแม่พิมพ์

จักรยาน

งานลอยกระทง

ชิคุนกุนย่า

 

คิดถึง ป้าๆ น้องๆ ทุกๆ คน

ฉันเชื่อนะ เชื่อว่าเราคงทำบุญร่วมกันมาก่อน

คงเคยเป็นพี่ น้อง คนรัก คนรู้จักกันมาก่อน

จึงได้มาพบกัน ณ ชาติภพนี้

-------------------------------------------------------------------------------------

 สำหรับการทำงาน คงได้อะไรมากมาย ได้เรียนรู้ว่า community จริงๆ เป็นอย่างไร

เรียนรู้การติดต่อประสานงานกับหน่วยงานต่างๆ

ได้เรียนรู้ว่า "หากปัญหามันใหญ่เกินไป ก็จงหาคนมาช่วยซะ"

ถ้าเราแบกมันไม่ไหว เพียงเอ่ยออกไป

ก็จะพบว่ามีหลายๆ คนพร้อมที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเรา

 

ถ้าถามโดยส่วนตัวว่าประสบผลสำเร็จในการออกชุมชนครั้งนี้มั้ย

คิดว่าประสบความสำเร็จมากเลยทีเดียว

 

ในแง่ชาวบ้าน : ทุกคนได้รู้จักโรคชิคุนกุนย่า ได้รู้อาการ เรียกได้ว่าสร้างความตื่นตระหนก ในหมู่บ้านได้พอสมควร คงไม่คาดหวังว่าจะลดอัตราการเกิดโรคอะไรได้มากมาย แต่อย่างน้อย ชาวบ้านก็ทราบว่าควรปฏิบัติตนอย่างไรเมื่อเป็นโรค ไม่ให้โรคไปติดต่อคนอื่น

ในแง่นสพ : ได้ประสบการณ์ดีๆ ในการใช้ชีวิตในชุมชน communication skill ที่ต้องขุดเอามาใช้ หลายกระบวน

 

การใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้าน

ในฐานะที่พวกเราเป็นเสมือน "หมอ"

ได้รับความรัก ความอบอุ่น ความนับถือ ความไว้เนื้อเชื่อใจจากทุกๆ คน

ได้รู้จักบุคคลน่ารัก น่านับถือ หลายๆ ท่าน

 

นอกจากนี้ก็ยังพบว่ามีความโชคดีอย่างเหลือเชื่อของพวกเรา

ไม่มีถ่านไฟฉาย อยู่ดีๆ ก็มีรถขายถ่านไฟฉาย ปั่นผ่านหน้าบ้าน ทั้งๆ ที่ปกติไม่เคยจะเจอกัน

อยากได้น้ำแข็ง คุณป้า ก็ผ่านมา และบอกว่าสามารถสั่งน้ำแข็งให้พวกเราได้ทันที

คนไม่พอช่วยเหลืองาน ก็มีเพื่อนๆ มะขามป้อมที่น่ารัก ที่ตอนแรกบอกว่าจะมากัน 3-4 คน แต่พอถึงวันงานจริง ก็มากันเกือบทุกคน

โจ้บ่นอยากกินมะพร้าว อีกไม่กี่วัน ก็มีคุณป้า เอามะพร้าวมาให้ทั้งทลาย

และอีกหลายๆ อย่างที่จำไม่ได้แล้ว เนื่องจากความทรงจำที่แสนสั้นของฉัน

 

 

ที่สำคัญอีกอย่างคือ ความรู้ชิคุนกุนย่า

ที่เป็นผลพลอยได้ จากการออกชิคุนกุนย่าในครั้งนี้

สร้างความปลาบปลื้มให้แก่อาจารย์ rheumatology ของพวกเราเป็นอย่างมาก

อาจารย์ : ไหน ลอง diferential diag คนไข้ที่มาด้วยอาการปวดข้อ/ข้ออักเสบ ที่เกิดจาก infection มาได้มั้ยครับ

นส.a: ก็ดูว่าเป็นข้อเดียวหรือหลายข้อค่ะ

นส.b:ข้อเดียวก็คิดถึงพวก bacterial infection ถ้าหลายข้อ ก็คิดถึง Gonococcal ได้ค่ะ หรือไม่ก็พวก viral... บลา...บลา...

นส.c: "แล้วก็มี..ชิคุนกุนย่าได้ ค่ะ อาจารย์"

อาจารย์ทึ่งมากเลยทีเดียว

แล้วหลังจากนั้นพวกเราก็เปลี่ยน topic จากคนไข้ที่กำลังราวด์อยู่ มาเป็นเรื่องชิคุนกุนย่ากันอย่างสนุกสนาน

---------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 สุดท้ายนี้ขอขอบคุณ

 

อาจารย์อุไร ที่ทำให้พวกเราได้มาพบกับประสบการณ์ดีๆ ในครังนี้

อาจารย์สมบูรณ์ ที่ทำให้พวกเราไม่รู้สึกโดดเดี่ยว ในช่วงเวลาที่มาที่นี่ เป็นที่ปรึกษาในทุกๆ เรื่อง รวมทั้งร้านอาหารที่อาจารย์พาไปทาน การันตีความอร่อย ^_^ และขอบพระคุณสำหรับผลไม้อบแห้ง ที่อร่อย "โคตร โคตร" เสียดายมากที่ไม่มีขายใน seven ที่ พระปกเกล้า

พี่ป๊อก พี่พัฒน์และพี่ๆเจ้าหน้าที่สถานีอนามัย ทุกท่าน ที่ให้ความช่วยเหลือด้านข้อมูล และ ขอบคุณพี่พัฒน์เป็นพิเศษ สำหรับเตาปิ้งอาหารทะเล ^_^

ป้าหนู และป้าๆ อสม. ทุกท่าน สำหรับความช่วยเหลือในทุกๆ เรื่อง การทำงาน อาหารการกิน

ผู้ใหญ่ป๊อก สำหรับการอำนวยความสะดวกต่างๆ ในช่วงที่ทำงาน

ป้าแก้ว สำหรับถังน้ำช่วงที่น้ำไม่ไหล ค่ะ

อาจารย์ นพ.ฉลอง สำหรับสูตรโลชั่นกันยุง ก้อนกันยุง และสูตรทานอาหารลดน้ำหนัก ค่ะ

อ.วรรณา ศูนย์ควบคุมโรคโดยแมลง จ.ระยอง สำหรับ สารเคมีสำหรับชุบเสื้อชุบมุ้ง ข้อมูลความรู้ เกี่ยวกับการชุบมุ้ง อาจารย์ใจดีมาก ก่อนพวกเรากลับ อ.ยังโทรมาชวนพวกเราไปคุยกับ professor ที่มาจากต่างประเทศ ที่ท่านมาดูงานเกี่ยวกับโรคชิคุนกุนย่าอีกด้วย ซาบซึ้งมาก แต่พวกเราต้องกลับมาทำ "งานประจำ" ต่อ จึงไม่ได้ไป เสียดายกันไปตามๆ กัน

นายเง็ก รัตนวิจิตร นายกเทศบาลต.สุนทรภู่ สำหรับงบประมาณ "ส่วนหนึ่ง" ที่ใช้ในการจัดงานมหกรรม อันยิ่งใหญ่ของพวกเรา

รพ.พระปกเกล้าและรพ.แกลง สำหรับยา และเวชภัณฑ์ สำหรับตรวจ หน่วยเคลื่อนที่

และอีกหลายๆ ท่านที่ไม่ได้กล่าวถึง

 

 

 

 

นี่เป็นเพียงตัวแทนความรู้สึกที่มีต่อการออกชุมชนในครั้งนี้

เชื่อว่าเพื่อนๆ คนอื่นๆ คงจะมีความรู้สึกที่แตกต่าง หลากหลาย และซาบซึ้งกว่านี้

และถ้ามีโอกาสคงได้มาเล่าให้ทุกๆ คนฟัง

 

ข้าพเจ้าตัวแทนนางฟ้าทั้ง 8 ขอ ปิดบ้าน สถานีเวชศาสตร์ชุมชนบ้านไร่ ไว้ ณ จุดนี้

แต่ขอเก็บบล็อกไว้เป็นอนุสรณ์ความทรงจำของพวกเราต่อไปค่ะ

 

Lizzy