ท่านอธิการ...ท่านตัดสิน ให้นิสิตคนหนึ่งไม่ได้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร ทั้งๆ ที่ ในมติที่ประชุมของคณะกรรมการสภามหาวิทยาลัยนั้นตัดสินให้เข้ารับปริญญาได้ (แล้วอย่างนี้จะมีสภามหาวิทยาลัยไว้เพื่ออะไร ในเมื่อท้ายที่สุดการตัดสินใจนั้นต้องมาจากท่านเพียงผู้เดียว) และท่านทราบหรือไม่ว่า นิสิตผู้นั้นได้เตรียมตัว เตรียมความพร้อม จองที่พัก เช่าชุด บอกพ่อแม่ ญาติพี่น้องและได้ไปรายงานตัว เข้าไปซ้อมครั้งที่ 1 แต่อีกวันหนึ่งถูกเรียกตัวออกมาจากแถว (ขณะนั่งรอฝึกซ้อมครั้งที่ 2) บอกว่าไม่มีสิทธิ์เข้ารับพระราชทานปริญญา

ท่านได้นึกถึงจิตใจเด็กคนนั้นบ้างหรือไม่ ว่าเค้าจะเศร้าเสียใจแค่ไหนกับการตัดสินใจของท่านเพียงผู้เดียว

และท่านทราบหรือไม่ว่า เด็กคนนี้สู้อุตส่าห์ตั้งใจเรียนให้จบภายในระยะเวลา 4 ปี แม้ว่าเมื่อตอนศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 1 จะสอบไม่ผ่าน แต่่เค้าก็พยายามสอบแก้ตัวใหม่ จนจบได้ภายในระยะเวลา 4 ปี แต่สุดท้ายท่านก็มาตัดสินให้เค้าไม่ได้เข้ารับปริญญา

4 ปีที่สู้อุตส่าห์เรียนมาสุดท้ายก็จบแบบไม่ได้รู้สึกรักสถาบัน ไม่ได้ภาคภูมิใจ ไม่ได้เข้ารับปริญญา จากการทำผิดครั้งเดียวและก็ไม่ได้รับการให้อภัยจากท่าน

ในชีวิตท่านคงไม่เคยทำผิด และไม่เคยให้อภัยใคร ท่านจึงไม่ทราบว่าคนเราบ้างครั้งก็อาจทำผิดไปบ้างโดยไม่ได้ตั้งใจ (โดยเฉพาะเรื่องการชกต่อย)

ดิฉันรู้สึกเสียใจมากที่แนะนำน้องไปเรียนที่ มศว.(ในช่วงที่ท่านเป็นอธิการบดี) ขอสาบานว่าในช่วงที่ท่านยังดำรงตำแหน่งเป็นอธิการบดีอยู่จะไม่ส่งลูกหลาน หรือแนะนำให้ไปเรียนที่นี่อีกเด็ดขาด