อาจารย์ครับ ขออนุญาตเพิ่มเติมครับ

     สังคมไทย เป็นสังคมที่ชอบใช้คำว่า "สมานฉันท์"   "สามัคคี"  กันอย่างง่ายๆครับ  วิธีคิดอย่างนี้   เป็นอุปสรรคของวิธีคิดแบบ "ความขัดแย้งนำมาสู่การพัฒนา"

     ความสามัคคี  หรือ ความสมานฉันท์   จะต้องอยู่บนพื้นฐานของการยอมรับความแตกต่างอย่างหลากหลายนะครับ   เมื่อมีความแตกต่าง จะต้องอยู่บนความแตกต่างให้ได้   โดยไม่ไปทำลายอัตลักษณ์ของอีกฝ่ายหนึ่ง   เมื่อมีความขัดแย้ง  จะต้องมองความขัดแย้งเป็นเรื่องของการพัฒนา  พัฒนาความขัดแย้งเพื่อนำไปสู่ความสามัคคี และ ความสมานฉันท์  ที่เรียกว่า "เอกภาพบนความหลากหลาย" ครับ  นี่คือ สามัคคีที่แท้จริง  อันเป็นผลมาจากการพัฒนาจากความขัดแย้ง