น่าจะมีการศึกษาให้เป็นแบบชิวิตเรียนรู้ร่วมกัน

ที่เห็นบ่อยคือคนเฒ่าคนแก่เมื่อท่านหนึ่งจากไปแล้ว บางทียังไม่ได้ทำบุญร้อยวันเลยอีกท่านที่ยังเหลือก็ตามไปอีก

หรือไม่ก็ท่านที่อยู่ก็มักจะซึมเศร้าโศกใจ เปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่งเลย

วิชาชีวิตเป็นเรื่องที่ทั้งง่ายและยากพร้อมกันแต่เราก็มักจะหลงลืมหรือแกล้งลืมไม่อยากรู้จักด้วยซ้ำ

ทำชีวิตให้เป็นเรื่องสุดวิสัยทุกทีคือชอบแก้ไขปัญหาในวินาทีสุดท้ายแล้วก็ไม่ประสบผลมากนัก(ประมาท)

สุขก็จะดีใจกันสุด ๆ โดยเผลอใจไปกันอย่างขนานใหญ่ปิดบังความจริงที่มีอยู่ทั้งหมด

ทุกข์ก็เอาแต่ระทมทุกข์โศกเศร้าจนมองไม่เห็นความจริงแท้ ถ้าตั้งสติให้ดีแม้ในทุกข์ก็จะทำให้เกิดปัญญาได้

ต้องคิดหรือภาวนากันบ้างให้เห็นชีวิตจริงว่าควรเป็นไปอย่างไร

จะได้ไม่ประมาทหลงมัวเมาจนลืมความจริงของโลกและชีวิตตามธรรมชาติ ชอบแต่ปรุงเสียจนเหมือนหลอกตัวเอง