สวัสดีค่ะพ่อครูบาสุทธินันท์

อ่านแล้วอมยิ้ม ๆ ๆ ๆ ... ชอบมาแอบอ่านแล้วก็ไปอย่างอารมณ์ดี....

“เท่าที่สังเกตยังไม่เห็นส่ำสัตว์ทั้งหลายอมทุกทรมานเลยนะครับ”

แมวขาเป๋ร้องเมี๊ยวๆอารมณ์ดีทั้งวัน ไก่แจ้วัยรุ่นตัวหนึ่งที่ตัดสินใจอยู่อย่างสันโดษก็อร่อยกับปลวกตัวอ้วนๆ แม้แต่ลูกโม่งก็ยังหล่นมาหยอกล้อเราทั้งวัน ใบไม้แห้งปลิดปลิวผลิกร่อนลงมาอย่างไร้ลีลามา

จริงด้วย ๆ ๆ ๆ มีแต่คนเท่านั้นที่ขยันหาความทุกข์ โศก โรคภัยในตัวเอง...

และสรุปว่า...เหตุที่เราใจร้อนและเร่งรีบก็เพราะ อยากเสพ อยากได้สิ่งนั้นไวๆ...

หนูกำลัง เป็นอยู่คือ เช่นที่ว่าเลย ... ค่ะ

(^___^)