ผมก็คิดถึง รร.บ้านภูมิศาลา ม๊าก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มาก เพราะสถาบันแห่งนี้ยังฝังอยู่ในจิตใจและความรู้สึกของผมอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้วันเวลาจะผ่านมาเป็นสิบ ๆ ปี ผมก็ไม่เคยลืม โดยเฉพาะ ผอ.วัชรินทร์, เสกสรรค์ และ อ.วไลวรรณ ปัญญา (ครูตุ๋ย) ซึ่งเป็นเสมือนกับเส้นทางชีวิตของผมที่ทำให้ทุก ๆ อย่างในชีวิตของผมเปลี่ยนไปจากเส้นทางที่เลวร้ายมาสู่ถนนชีวิตที่ดีขึ้น ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่ผมก็คงจะลืม บ้านหนองระนาม, อ.ปรางค์กู่ และ รร.บ้านภูมิศาลา แห่งนี้ไม่ได้ แล้วน้องนิ่ม และโดนัท สบายดีมั๊ยครับ คงจะเป็นหนุ่มเป็นสาวกันหมาแล้วน๊ะ ในส่วนลึกของหัวใจแล้วยังไม่เคยลืมพวกเขาเลย ยังคิดถึงเขาตลอดเวลา ถึงแม้บางสิ่งบางอย่างจะเปลี่ยนไปจากวันนี้ เป็นพรุ่งนี้ แต่ก็ไม่เคยลืม............บุณฑริก