สวัสดีครับ Phornphon
เมื่อเราเริ่มเห็นโลกกับธรรมไม่แยกจากกัน เมื่อนั้นจะเป็นธรรม แบบธรรมชาติ
- อ่านวันก่อนผมยังไม่เข้าใจประโยคนี้เท่าไรนัก (เริ่มรู้แล้วว่าความเข้าใจมีหลายระดับ)
- แต่เมื่อวานนี้ชีวิตทางโลกเข้มสุด ๆ พอมาอ่านประโยคข้างต้นใหม่ ถึงได้เข้าใจอะไรมากขึ้นมาบ้าง
- ผมรู้สึกว่า เหตุการณ์ทุกข์ทางโลกแบบเข้ม ๆ หนัก ๆ และต่อเนื่องเป็นบททดสอบทางธรรม --- แต่เมื่อเราเดินบนเส้นทางธรรมนาน ๆ และต่อเนื่องนั้น เราก็มีภูมิคุ้มกันทางธรรมแบบเสื้อเกราะตัวใหม่ ผมขอเรียกว่า
ภูมิธรรมคุ้มกันแบบชั่วคราว กล่าวคือ เมื่อเดินมรรคต่อเนื่องจะก้าวหน้าทางธรรมเกิดภูมิคุ้มกันทางโลก สามารถปัดเป่าทุกข์เล็ก ๆ น้อย ๆ ออกไปได้ แต่ไม่สามารถต้านทานมรสุมทุกข์ได้
- ขอยกยอดไปเขียนเป็นบันทึกถัดไปนะครับ