พระจันทร์เหงา

นั่งดูจันทร์วันเพ็ญเด่นสว่าง

ยิ่งเด่นมากยิ่งอ้างว้างกลางฟ้าใส

นั่งดูจันทร์เห็นจันทร์กระจ่างใจ

ยิ่งแสงใสสว่างสียิ่งมีเหงา

ยิ่งโดดเด่นเช่นจันทร์วันเพ็ญแสง

มีฤทธิ์แรงแกร่งเกินกำลังเก่า

ยิ่งห่างหายสลายมิตรสถิตเนา

ร้อยพันเผ่าพงษ์เพื่อนเดือนคือดาว

นั่งดูจันทร์เห็นจันทร์กระจ่างฟ้า

กลับคิดถึงดาราคู่ฟ้าหาว

เคยรอบเดือนเกลื่อนระยิบแสงวิบวาว

เมื่อครั้งคราวเดือนยังแหว่งแสงยังจาง

นั่งดูจันทร์เห็นจันทร์วันเพ็ญนี้

กระจ่างสีกระจ่างใสใจสว่าง

ยิ่งมากแสงแรงฤทธิ์ทุกทิศทาง

ยิ่งเหินห่าง ยิ่งร้างมิตร จิตยิ่งเหงา.

ค่ำคืนวันเพ็ญ ๑๕ ค่ำ เดือน ๑ มองดูท้องฟ้าแล้วอดที่จะคิดเขียนกลอนไม่ได้

เขียวเสร็จขอฝากให้คนที่บ้าอำนาจทุกคนได้อ่านด้วย

๒ ธันวาคม ๒๕๕๒

สุภัญญู ศรีโท/ประพันธ์