สวัสดีค่ะ คุณ Nongnew

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ^__^

จะว่าไปแล้ว ปัญหาต่างๆที่มาจากตัวเราเองนั้น มันแก้ไขได้ไม่ค่อยยากค่ะ  แต่ปัญหาที่มันเป็นปัญหานั้น ส่วนมากจะพบว่า มันเป็นผลกระทบมาจากคนอื่น ซึ่งเราไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร

สิ่งที่ทำได้คือการทำใจ

เพียงแต่ การที่ต้องทำใจ ก้มหน้าทำต่อไป หากำลังใจใส่ตัว ฮึดสู้มองโลกอย่างยิ้มแย้มหรือ ?  ในบางครั้ง การทำแบบนั้นก็เหมือนกับเรากำลังฝังปัญหาเข้าไปข้างในอก เหมือนกับการรับยาประทังอาการ แต่ไม่แก้ไขสาเหตุของโรค

มีคำกล่าวว่า คนมักทำตามคนส่วนใหญ่  เหมือนอย่างเช่นถ้ามีคนนั่งอยู่ในห้องประชุม หากมีคนแถวหน้าลุกขึ้นยืน คนข้างหลังก็จะทะยอยกันลุกขึ้นยืนตาม

วิทยากรมักยกปรากฏการนี้มาพูด เพื่อเปรียบเทียบการชักชวนคนในกลุ่มให้ทำงานพัฒนา เพราะหากคนในหน่วยงานมีสักกลุ่มที่ กระตือรือร้น คนอื่นๆก็มักจะเฉยอยู่กันไม่ได้ สักพักก็ต้องทำตามด้วย

แต่ในทางย้อนกลับ หากคนหลายคนที่กำลังยืนอยู่ แต่ละคนล้วนเหนื่อยล้ากัน ถ้าหากอยู่ๆมีคนสักส่วนหนึ่งนั่งลง แล้วเห็นมีคนนั่งตาม เชื่อเถอะว่า สักพักคนอื่นๆก็จะพากันนั่งตามด้วย แล้วตัวเราเองล่ะ.. ต่อให้รู้ว่านั่งไม่ได้ แต่เรายังจะยืนโด่อยู่คนเดียวต่อไปอย่างนั้นหรือ

บางท่านอาจจะแย้งว่า ..ก็ยืนต่อไปสิ ด้วยปณิธานอันเด็ดเดี่ยว ทำไมต้องตามเพื่อนด้วย

แต่นั่นคงเป็นแค่การคิดการพูด.. เชื่อเถอะว่าในทางปฏิบัติแล้ว จะมีสักกี่คนที่ทำ

บางที k-jira ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเป็นตัว k-jira เองล่ะ ..อืม... ก็สารภาพอย่างตรงไปตรงมาไม่อายเลยล่ะค่ะว่า.. คงขอนั่งตามคนอื่นด้วยเหมือนกัน  แหะๆ