สวัสดีค่ะ พี่เอก

ขอเรียกพี่เอกก็แล้วกันนะคะ คงจำกันได้ ขอบคุณค่ะทีเข้ามาพูดคุยกัน กศน.ตำบลเป็นวิธีคิดและวิธีปฏิบัติที่ดีจริง ๆ อย่างว่า และเรื่องค่าตอบแทนของครู ศรช.ที่น้อยนิด ก็ถูกอีกเหมือนกัน จริง ๆ แล้วเรื่องนี้ ได้เคยนำเสนอที่ประชุมของสำนักมานานนับสิบปี ตั้งแต่เป็นกรม จนเป็นสำนัก และเป็นสำนักงาน กศน. แต่มันช่างดูยากเสียเหลือเกิน ซึ่งก็ไม่ทราบว่าเพราะอะไร

ในที่ประชุมเมื่อ 5-6 ปีก่อน ได้เสนอไปว่า ค่าตอบแทนรายหัวของนักศึกษา เป็นเงินที่ควรจะตกถึงมือนักศึกษาจริง ๆ ในรูปแบบของสื่อ กิจกรรม และการพัฒนาเทคโนโลยี หรือเรื่องอื่น ๆ แต่กลับต้องนำเงินเกือบหมดมาจ่ายเป็นค่าตอบแทนครู ดังนั้น เงินที่จะไปสู่นักศึกษาในรูปแบบของการจัดการเรียนและการพัฒนาคุณภาพจึงแทบไม่เหลือเลย

ในขณะเดียวกัน หากเสนอสำนักงบประมาณเพื่อขอเปลี่ยนแปลงหมวดเงินค่าตอบแทน ไปเป็นเงินเดือนค่าจ้าง กลุ่มครู ศรช.ก็จะได้มีโอกาสขึ้นเงินเดือนกันได้บ้าง ซึ่งอาจทำได้ไม่หมดทั้งประเทศ แต่ถ้าค่อย ๆ ทยอยทำไป ในที่สุดก็คงจะได้เป็นเงินเดือนแทนค่าตอบแทนกันทั้งหมด และที่สำคัญนักศึกษาจะได้รับการพัฒนาอย่างสมบูรณ์แบบเสียที

ฝากคนอยุธยา ช่วยกระซิบกับท่านเลขาฯ บ่อย ๆ ก็แล้วกัน เผื่ออานิสงค์ จะได้ตกกับน้องครู ศรช.บ้าง สงสารเค้า เงินเดือนนิดเดียว แต่ทำงานหนักมาก ยิ่งที่กรุงเทพค่าครองชีพสูง แทบอยู่ไม่ได้ จึงได้มีการเข้า-ออกบ่อย ทำให้สถานศึกษาทำงานไม่ต่อเนื่องและได้ครูใหม่ ๆ ที่ยังไม่มีประสบการณ์ ก็ต้องพัฒนากันไป เพราะครูเก่าเมื่อมีงานดีเงินสูงกว่า เขาก็ต้องไปเพื่อความก้าวหน้า และความอยู่รอด

ตอนนี้ ที่ห้วยขวาง กลางวันก็จะหุงข้าวและซื้อกับข้าวมาให้น้อง ๆ ทานกัน มีข้าว ไข่ มาม่า ตุนไว้เป็นหลัก อย่างน้อยก็ช่วยลดภาระค่าอาหารของน้อง ๆ ไปได้บ้าง แต่ที่เห็นได้ชัดกว่าคือ การทานข้าวด้วยกัน ทำให้พวกเรารักกันมากขึ้นค่ะ

คุยมาเสียมากมาย ขอบคุณอีกครั้งค่ะ หากมีโอกาสก็เข้ามาพูดคุยกันอีกนะคะ

สุพรพรรณ

กศน.ห้วยขวาง