ครูพูดย้ำกับหนูเสมอ หลายครั้งหลายครา ว่าเวลางวดเข้ามาแล้ว ให้หนูตั้งใจ เร่งมือเขียน บันทึก หนูเองกลับมัวเมากับการจัดการเรื่องโลก ๆ จนละเลยงานเขียน ทำให้หนูกลับมาทบทวนในตนเอง อืม ถ้าเวลานั้นมาถึงจริง ๆหนูควรทำเช่นใด อืม

     วัดที่พระท่านนั้นทำงานอยู่ ก็อยู่ในเขตจังหวัดเดียวกับบ้านครู ญาติพี่น้องของครู หนูเองก็พอจะรู้จักบ้าง ทุก ๆท่าน น่ารักและเป็นมิตร แม้หนูเองจะไม่เคย พบพระรูปนี้เลย แต่ก็เชื่อมั่นอยู่ลึก ๆ ว่า พระรูปนี้ท่านมีเมตตาและพร้อมที่จะทำในสิ่งที่ครูสั่งเสียหนูไว้ได้

    ปัญหาที่หนูต้องเร่งอีกอย่างก็คือ การเขียนบันทึกครูเพื่อศิษย์ใน G2K เท่าที่หนูเขียนมันน้อยนิดมาก กับเรื่องราวที่ครูสอน

    เอาหล่ะ รู้แบบนี้แล้วก็อย่าช้า ทุกสิ่งไม่แน่นอน ถ้าไม่เขียนเดียวความรู้จะหายไป ใครจะรู้ หนูอาจจะตายก่อนครูก็ได้ งั้นต้องรีบละ

     กราบขอบพระคุณครูค่ะที่เมตตาให้โอกาสหนูมาตลอด หากมีอะไรผิดพลาดหรือ ไม่เหมาะไม่ควร หนูขอน้อมรับไว้แต่เพียงผู้เดียว ในความเขลาเบาปัญญาของตนเอง และจะฝึกฝนตนต่อไป จนกว่าจะถึงปลายทางที่ตั้งใจไว้  

กราบขอบพระคุณค่ะ