คนเราทุกคนต้องพึ่งอาศัยกันไม่มีอะไรสามารถทำได้คนเดียวเหมือน สุภาษิตกล่าวไว้ น้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า ดังนั้นศรัทธาจึงเปรียบเสมือนดาบ 2 คม หากนำไปใช้ในทางที่ผิดก็ค่อนข้างอันตรายอยู่เหมือนกัน เพราะการที่คนเราศรัทธาในสิ่งหนึ่งสิ่งใดอย่างไม่ลืมหูลืมตา เรียกว่าเป็นความศรัทธาที่ปราศจากปัญญา คนๆ นั้นก็จะยึดติดอยู่กับ “ความไม่รู้ (อวิชชา)” จนทำให้ไม่สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ตามความเป็นจริงจึงเป็นความจำเป็นอย่างยิ่งที่ผู้นำจะต้องไม่เน้นเพียงแค่การสร้างศรัทธาให้เกิดขึ้นเท่านั้น แต่จะต้องมุ่งสร้าง “ปัญญา” ให้เกิดขึ้นในตัวผู้ตามด้วยเช่นกัน การมุ่งเน้นแต่เพียงการสร้างศรัทธา จะเป็นการทำให้ผู้ตามไม่สามารถเป็นตัวของตัวเอง จะต้องอาศัยพึ่งพิงผู้นำอยู่ตลอดเวลา ขาดกระบวนการสำหรับฝึกความคิด ทำให้ไม่กล้าตัดสินใจ ไม่รู้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ ขาดความมั่นใจในตัวเอง ซึ่งคุณสมบัติเหล่านี้จะมีอยู่ในผู้ตาม หากผู้นำมุ่งเน้นเฉพาะแต่การสร้างศรัทธา โดยปราศจากสร้างปัญญา และคุณก็คือผู้ที่ตัดสินใจว่าต้องการจะพัฒนาลูกน้องให้เป็นแบบไหนในองค์กรของคุณ