การได้สื่อสาร  ทำให้เรารับทราบความจริง และผมเองพบว่า ที่ผ่านมา มีความจริงมากมาย  จนผมเองไม่อยากสื่อ

เพราะผมตระหนักเสมอว่า  มิตรภาพ  ผมพบข้าวสารที่ผู้รับ ๆ มา เป็นข้าวสารไม่มียาง  ผมยังไม่กล้าสื่อ เพราะ อาจเป็นการทำลายผู้ให้

ผู้ให้ที่ไม่เข้าใจ อาจสาบส่ง ทั้ง ๆ ที่เขาไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำว่า ข้าวไม่มียางคืออะไร  และข้าวนั้นผู้รับเขาไม่ได้ใช้อะไร  แบบที่กล่าวมาเป็นประเด็นที่เรียกว่าสะใจได้

คำว่านักวิชาการ หรือนักทำงานอะไรต่าง ๆ หรือเที่ยวพลอยไปด่าทอ หรือตำหนิคนโน้นคนนี้นั้น ผมถือว่าธรรมดาของคนมีปากเสียง และมีสมอง  ผมอยากจะบอกว่าเป็นธรรมดาของการสื่อสาร

ผู้คนหลายคนที่ไปเยือนพี่น้องตองเหลือง ไม่ว่าจะไปในนามภาคีหรือ หรือฮักเมืองน่านที่คุณศักรินทร์ กำลังทำอยู่ก็จะถูกตั้งแง่ได้เหมือนกันหมด

เรื่องชาติพันธุ์ชนเผ่าเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเราเข้าใจ แต่คนทราบหรือไม่ว่า จริตคนนั้นไม่เหมือนกัน  หากไม่มีความหนักแน่นและอดทน จะไม่มีใครทำกัน  เราพอจะทราบว่า มีการเอาเปรียบกันอย่างไร ทุกอย่างอยู่ที่จังหวะเวลา 

หากคนดีและหวังดี ๆ แต่อยู่เฉย ๆ แล้วคอยจ้องว่าใครพลาดหรือทำไม่ถูกใจ เป็นอันต้องถูกตำหนิ ก็ปล่อยให้พี่น้องตองเหลืองถูกทำลาย   ทุกวันนี้  ไม่อยากจะบอกว่า  น้ำมันรถเราก็เติมกันเอง ข้าวเราก็หากินกันเอง  ทุกสิ่งทุกอย่าง  ทำเพราะเห็นว่าควรทำ ( เท่าที่ผมเห็นหลายคน หลายหน่วยงาน )

คุณสามารถคิดว่าภาคีเป็นอย่างไรก็ได้  การอยู่แต่วงนอกอย่างเดียวโดยมีจิตนาการ  พี่น้องตองเหลืองก็คงจะถูกกระทำอยู่เช่นนี้ เพราะคงรู้จริง มีการศึกษา ไม่ยอมลงมือทำงานกันอย่างจริงจังครับ

ผมเพียงเปิดประเด็นว่า ภาษาที่เราเรียกพี่น้องตองเหลืองนั้น  ภาษาราชการได้บอกว่า  มลาบรี ไปแล้วจึงไม่ควรสงสัย  ส่วนที่ผมหรือใครอื่นได้เขียนไปนั้น ก็ต้องแก้ไขกันในโอกาสต่อไป

คงที่หวังดีทั้งหลายทราบและคิดแก้ไขอย่างไรในเมื่อมีวิทยุ 14 เครื่อง วีซีดีอีก 1 เครื่องไปอยู่กับพี่น้องตองเหลืองแล้ว  คิดถึงสิทธิเสรีภาพแล้ว คุณมีสิทธิอะไรไปห้าม  หรือมีข้อเสนอแนะในทางสร้างสรรค์ หรือให้กำลังใจคนทำงานเป็นหรือไม่ อย่างไร @