บทสรุปเกี่ยวกับปัญหาของสังคมไทย คือความบกพร่องในการวิเคราะห์หาต้นเหตุที่แท้จริงของปัญหา อันหมายถึงคนในสังคมนั่นเอง การละเลยที่จะพัฒนาคนในสังคมอย่างแท้จริงโดยการคิดริเริ่มหาวิถีที่เหมาะสมกับสังคมไทยแทนการมุ่งเน้นที่จะเลียนสังคมตะวันตกโดยละเว้นที่จะศึกษาถึงที่มานั้นๆและการขาดจุดยืนร่วมกันของสังคมทำให้การแก้ไขปัญหาของสังคมไทยถูกกระจัดกระจายแปลกแยกออกจากกันคนละทิศคนละทาง เมื่อใดที่เกิดวิกฤติขึ้นในสังคมเราจึงยอมรวมตัวกันเพื่อต่อสู้พร้อมกับเรียกหาความสมานฉันท์สามัคคีแต่ภายหลังวิกฤติได้ผ่านพ้นไปเราต่างก็ลืมคำว่าสมัครสมานสามัคคี ลืมสาเหตุของปัญหาแล้วก็กลับไปเป็นตัวใครตัวมันตั้งแง่ตั้งเหลี่ยมซ้ำซากเช่นเดิม ดังนั้นสังคมควรตระหนักถึงความรับผิดชอบร่วมกันมากกว่าการเรียกใช้สิทธิแต่เพียงอย่างเดียว กล่าวโดยสรุปคือสังคมไม่ควรจะคิดแค่จะเรียกใช้มากไปกว่าการร่วมกันสร้างขึ้นมา จุดอ่อนของสังคมไทยที่สำคัญยิ่งคือการศึกษาที่มีคุณภาพอย่างมีคุณธรรมโดยทั่วถ้วน ซึ่งถือว่าเป็นกุญแจดอกสำคัญอีกดอกหนึ่งในการปฏิวัติสังคมใหม่ของประเทศไทย