- เป็นความจำฝังใจเมื่อครั้งเยาว์วัย คุณแม่ผมเป็นโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ขั้นรุนแรง ไปรับการรักษาด้วยผ่าตัดที่ ร.พ.แห่งหนึ่งแถวๆ

สวนลุมพินี ตอนนั้นญาติพี่น้องพาผมไปเยี่ยมคุณแม่ที่ ร.พ.ด้วยความเศร้าและต่างก็แอบซุบซิบกันว่าน่าสงสารท่าทางจะไม่รอด

ลูกชายคนเล็กก็ยังเล็กมากๆ กำพร้าพ่อไปคนหนึ่งแล้ว ยังจะต้องมากำพร้าแม่อีกคนหรือ ตอนนั้นผมเหมือนเรือลำน้อยที่ลอยหาฝั่งอยู่ลำเดียว มองไปทางไหนก็ไม่เห็นฝั่ง ยิ่งวังเวงเวลาไปเยี่ยมคุณแม่ที่ ร.พ.ด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยคนไข้อาการหนัก และความเย็นชาของบุคลากรใน ร.พ. เลยเป็นความจำระยะยาวที่ลบเท่าไหร่ก็ลบไม่ออก

- เมื่อเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยได้มีโอกาสอ่านพระราชประวัติของพระราชบิดา กรมหลวงสงขลานครินทร์ ก็รู้สึกประทับใจกับเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดินที่เป็นแพทย์ที่อุทิศตนเพื้อคนไข้ยิ่งกว่าห่วงตน ต่อมาได้มีโอกาสชมสารคดีเกี่ยวกับ ร.พ.ศิริราช เนื่องในวันมหิดล ตอนหนึ่งกล่าวถึงอาจารย์ใหญ่ ก็เลยประทับใจเกี่ยวกับ ร.พ.ศิริราช ดังนั้นพอเป็นโรคอะไรที่รักษาเองไม่หายก็จะไปพึ่งแพทย์ศิริราช

เวลาไป ร.พ.ศิริราช ได้พบคำขวัญอัตตานัง อุปมัง กเร ที่ปักไว้บนอกเสื้อของแพทย์ และในใบเสร็จรับเงิน และที่หน้า ร.พ. ก็สงสัยมาตลอดว่าหมายถึงอะไร (ตอนแรกตีความไปเองแบบ subjective ว่าน่าจะแปลว่าให้ดูแลคนไข้เหมือนกับเป็นญาติพี่น้องของตนเอง) วันนี้ไปตรวจตาที่ ร.พ.ศิริราช มา ก็พบคำขวัญนี้ (อีกแล้ว) ก็เลยรียมา search ดู ก็เลยได้ผลลัพธ์ทวีคูณในหลายๆ เรื่อง

คือได้รู้คำแปล และเรื่องอะไรดีๆ อีกหลายเรื่อง

- ขอบคุณคุณหมอจิ้น ได้แต่คาดหวังอย่างสูงสุดว่าแพทย์และบุคลากรทางการแพทย์ของศิริราชทุกคนจะสำเหนียกในความหมายของอัตตานัง อุปมัง กเร และถือปฏิบัติเป็นจริยธรรมแห่งวิชาชีพตลอดไป