เรียน ท่านอาจารย์ และสวัสดีพี่ครูคิมครับ
- เห็นด้วยกับท่านอาจารย์ทั้งหมดเลยขอรับ และถ้า Gotoknow ไม่หายไปจากโลกนี้ ผมก็จะกลับมานำข้อคิดเห็นดี ๆ ของท่านอาจารย์ไปปฏิบัติสานต่อในวันข้างหน้าตามกำลังความสามารถและบุญวาสนาขอรับ
- ผมขอยกมือสนับสนุนพี่ครูคิมในประเด็นที่ว่า ...ควรมุ่งมั่นที่จะแก้ไขให้เด็กอ่านออกเขียนได้ ...มากกว่า ไปมุ่งคว้าเหรียญทองโอลิมปิค...
- ผมให้ความสำคัญของการ มุ่งมั่นที่จะแก้ไขให้เด็กอ่านออกเขียนได้มากกว่า เพราะว่า ลองสมมติว่า เราเป็นเด็กที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ดูสิครับ ว่าชีวิตเราจะเป็นอย่างไร ? จาก ป.1 ไป ป.2 ...->... ป.6 -> ม.3
- ผมพึ่งทราบจากลูกศิษย์ที่เป็นครู (เป็น Advisee ของผม) ว่า เด็กมัธยมอ่านไม่ออกเขียนไม่ยังมีอยู่ ทั้งที่เขาไม่ได้มีความพิการทางสมองเลย มันเกิดจากหลายสาเหตุ สาเหตุหลัก ๆ คือ ปัญหาครอบครัว
- ถ้าเราเป็นเขา เราอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ลองคิดดูสิว่า ถ้าเราอยู่ ป.4 เมื่อเราอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ อายุเท่านั้น ยังเป็นเด็กไม่รู้ประสีประสา คุณครูเขาก็ชมและสอนแต่คนเก่ง ๆ เราก็โดนด่าจนชินชา
- ผมนึกย้อนไปตอนที่ผมไปเรียนภาษาเยอรมัน พอผมอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ บุคลิกผมก็จะเปลี่ยนไป นี่แค่ปีเดียวนะครับ ถ้าต้องดักดานอยู่ในโรงเรียนภาคบังคับหลาย ๆ ปีแล้วล่ะก็ ...นึกภาพไม่ออกจริง ๆ ขอรับ
- เมื่อเอาดีทางดีไม่ได้ เพราะอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ผมก็ต้องไปเอาดีทาง... ก็เป็นได้นะครับท่านอาจารย์
- ขอบพระคุณครับ