- เข้ามาอ่านตอนดึกๆ ค่ะ
- มาอ่านบันทึกมีชีวิต บันทึกมีจิตวิญญาน ของจริง
- “หนูรักที่นี่ เพราะที่นี่คือบ้าน และที่นี่คือโรงเรียน .. หนูไม่กลัวความยากจน เพราะหนูเกิดมาจากความยากจน”..
- Wording เหล่านี้ กระตุ้นต่อมความหลัง ให้ดิฉันคิดถึง เด็กๆ ที่อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ที่ดิฉันไปสำรวจทำโครงการ "ตะวันยิ้ม" ค่ะ
- เด็กน้อยทำได้อย่างไร กับการเดินเท้าเปล่าประมาณ 3 กิโลเมตร ไป-กลับ 6 กิโลเมตร ระหว่างกระท่อมน้อยในไร่มันสำปะหลัง และโรงเรียน เสื้อผ้าขาดวิ่น สีกระดำกระด่าง ตัวผอมเป็นกุ้ง เค้าบอกว่า "มาโรงเรียนมีข้าวกิน มีเพื่อนเล่นสนุก" เด็กน้อย แม้ลำบากเพียงใด ความเป็นเด็ก ก็ยังดูสดใสไร้เดียงสา
- หากมีโอกาสในอนาคต ดิฉันอยากทำงานในลักษณะนี้อีกครั้งค่ะ ในรูปแบบของอาสาสมัคร มิใช่งานประจำค่ะ