ใครที่ยังไม่เคยเห็นคนป่วยที่นอนบนเตียงรอวาระสุดท้ายจริงๆ  อาจไม่เข้าใจนักว่าความรู้สึกที่ทั้งเศร้าทั้งเวทนา  อยากให้เขาพ้นๆ จากความทุกข์ไปเสียที เป็นอย่างไร  โดยเฉพาะอย่างยิ่งความรู้สึก "อยากให้อภัย" เป็นความรู้สึกที่ปรากฏให้เห็นได้ชัดมากๆ

   ผมเคยได้ยินว่าบางคนแค้นกันมากจนวาระสุดท้ายยังไม่ให้อภัย  ก็รู้สึกว่าคนที่ไม่ให้อภัยนั่น "เสียเวลาเปล่า" น่าเสียดายโอกาสที่จะได้ให้อภัยกัน

  เป็นโชคดีของเพื่้อนๆ น้องๆ ที่อยู่ในห้องของชูวิทย์แล้วคิดได้ครับ

  เป็นบุญของชูวิทย์ที่ได้ให้สติเพื่อนๆ

(ขอให้เขาได้ไปสงบเหมือนเด็กคนหนึ่งที่เพียงแต่หลับไป)