เดี๋ยว...สักครู่จะเดินทางกลับบ้านที่ยโสธรค่ะ

ตอนบ่ายมี "สุนทรียโสเหร่" กันค่ะ แต่ตอนนี้แวะต่อ ที่นี่ก่อน

ดูๆ ความเห็นแต่ละท่าน ...จะเห็นว่าเราไม่คุ้นชินกับการทำวิจัยเชิงคุณภาพ ... เรามาลองพิจารณาดูก่อนไหมค่ะว่า เราจะเริ่มต้นอย่างไรดี...

ก่อนอื่น...เราอย่าไปเริ่มว่าเราจะทำวิจัย...

แต่เรามาทำความรู้ตัวก่อนว่า "มีปรากฏการณ์อะไรเกิดขึ้นต่อเราบ้าง"

ปรากฏการณ์ คือ อะไรล่ะ...?

ในทัศนะของกะปุ๋มก็ตีความได้ว่า "ปรากฏ + การณ์" ก็คือ เหตุที่ได้เกิดขึ้น และเรานั้นเป็นผู้สัมผัสสัมพันธ์ต่อเหตุที่เกิดขึ้นนั้น จากนั้นเราก็น้อมใจเราลงมาเรียนรู้ต่อเหตุที่เกิดขึ้นนั้นซะ ทำความรู้ ทำความเข้าใจ ... ใจเรานั้นรู้สึกอย่างไร คิดอย่างไร ต่อเหตุที่เกิดขึ้นนั้น แล้วเรามีการกระทำอะไรที่สนองตอบต่อเหตุเกิดนั้นบ้าง...

ง่ายๆ...ทำความรู้เช่นนี้ไปเรื่อยๆ...

แล้วเราจะเริ่มเกิดเป็นความเข้าใจ จากนั้นจะค่อยๆ เคลื่อนไปสู่ความเข้าใจนอกตัวเรา

อันเป็นการเคลื่อนไปอย่างอัตโนมัติ...

ชีวิต...แต่ละห้วงเวลา ก็ไม่มีอะไรวุ่นวายมากนัก... มีหน้าที่เพียงอย่างเดียวคือ การทำความเข้าใจห้วงเหตุที่มีสัมผัสสัมพันธ์กับเราทั้งเรา เมื่อสัมผัสสัมพันธ์แล้วเราก็ใช้ใจเรานี่แหละทำ "ความใคร่ครวญ" สิว่า บ่วงเหตุนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร เพราะอะไร และมาสัมพันธ์อะไรกับเรา แล้วตัวเราล่ะมีการตอบสนองต่อสิ่งนั้นอย่างไร ทั้งในขอบข่ายแห่งความคิด ความรู้สึก อารมณ์ และการกระทำ...

เมื่อเราฝึกฝนไปเช่นนี้...

เราจะสนุนกับการที่ได้พิจารณา...ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วเราได้ร่วมเข้าคลุกอยู่ในปรากฏการณ์นั้น และที่สำคัญการเข้าไปคลุกอยู่นั้น...เราต้องนำพาเราด้วย "ลมหายใจ...อันเป็นลมหายใจเข้าและออกอย่างรู้ตัว"....

หายใจเข้าสบาย และหายใจออกสบาย

การหายใจเช่นนี้จะทำให้เรา...คลุกอยู่ในปรากฏการณ์นั้นๆ อย่างไม่กดดันหรือไม่เคลิบเคลิ้ม...ใจเราจะเบาเบา นิ่งๆ เรียนรู้ปรากฏการณ์นั้นอย่างเบิกบาน