ตอบคุณ เบบี้

ถึงข้อคิดเห็นที่คุณแสดง ขอเรียนด้วยความเคารพตามประเด็นดังต่อไปนี้

- "พวกเภสัช ชอบอ้างอุดมการณ์นักหนา อาจารย์พร่ำสอน เภสัชอย่าแขวนป้าย ไม่ประยุกต์ ก็ต๊อกต๋อยนะสิ"

ใครอ้างอุดมการณ์ อันนั้นผมไม่ทราบ ผมทราบแต่ว่า ผมทำหน้าที่ของผมตามที่ผมระบุ เวลาเปิดร้านผมก็อยู่ตลอด ไม่ได้ให้ใครมาเฝ้าให้ การแขวนป้ายไม่ใช่เรื่องการประยุกต์ เป็นเรื่องความเหมาะสม ขอให้เข้าใจให้ถูกต้องด้วยครับ เรื่องต๊อกต๋อย ผมยอมรับว่าผมไม่ได้มีเงินมากมาย แต่ผมได้รับความสุขใจครับ ที่ทำเพื่อชาวบ้าน กำไรเป็นผลพลอยได้ แต่บอกได้เลยครับว่าไม่ได้ร่ำรวยอะไร

- " เภสัชไม่ใช่เทวดา เพื่อนเราเป็นหมอ มันอยู่โครตบ้าๆเลย กินเหล้า เมายา ทุเรศจะตาย "

ใช่ครับ เภสัช เป็นคนธรรมดา ที่มีหน้าที่ตามบทบาทวิชาชีพ เวลาทำหน้าที่ก็ทำตามที่วิชาชีพกำหนด ส่วนเรื่องเพื่อนคุณเบบี้ เป็นเรื่องส่วนตัวของเค้า ตราบใดที่ไม่ได้ทำให้คนอื่นเดือดร้อน ก็เป็นสิทธิ์ที่เค้าทำได้ ยกเว้นเวลาทำงานแล้วเมา ก็คงไม่ไหว แต่เพื่อนผมที่เป็นหมอ ก็ทำหน้าที่ของเค้าได้เป็นอย่างดีครับ

- " แล้วทำไมคนอื่นจะเปิดร้านมั่งไม่ได้ล่ะ ก่อนคุณจะจบเภสัชแล้วมาทำกร่างแบบนี้ พ่อแม่คุณก็เปิดร้านขายยาส่งเสียคุณ แล้วเขาเป็นเภสัชมั้ยล่ะ เขาก็เอาป้ายมาแขวนเหมือนกัน ไม่งั้นหาเงินมาส่งเสียเลี้ยงดูคุณไม่ได้หรอก ทุกอย่างมีที่มาที่ไป อย่าทำว่าเป็นเภสัชแล้วมาทำกร่าง.. ไม่เอาไม่เอา ไม่พูดไม่พูด.."

คนอื่นเปิดร้านได้ครับ แต่ต้องมีเภสัชมาดูแล ตลอดเวลาทำการ ข้อกำหนดมี กฏหมายก็กำหนดไว้

ผมไม่ได้ห้ามใครเปิดร้านซักหน่อย ไม่ใช่หน้าที่ผมในการกำกับดูแลอยู่แล้ว

ผมไม่ได้กร่างนะครับ แล้วก็พ่อแม่ผมก็ไม่ได้เปิดร้านขายยาซะด้วย คุณเบบี้ เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าไม่ทราบได้

ดังนั้นคงไม่ต้องตอบประเด็นว่า พ่อแม่ ผมเอาป้ายใครมาแขวนหรือเปล่านะครับ

พ่อแม่ ผมรับราชการ และส่งเสียผมเรียน จนจบมาทำงานและช่วยเหลือชาวบ้านครับ

ดังนั้น ถ้ายังเข้าใจอะไรไม่ชัดเจน......... ไม่เอาไม่เอา ไม่พูดไม่พูด