สวัสดีครับอาจารย์

ผมเสียพ่อและเพื่อนสนิท โดยไม่ได้เตรียมตัวและไม่ได้ลา แต่เมื่อเทียบกับพี่ชายที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดที่ได้ร่ำลากัน ขออโหสิกรรมกันบ้าง การเสียแบบได้เตรียมตัวและได้ลากันก่อน ยังดีกว่า

กับคนสำคัญที่เหลืออยู่ผมพยายามทำทุกวันให้ดี ทำเหมือนว่าอาจจะจากกันไปไม่ได้เจอกันอีกได้ทุกวัน ไม่โกรธกัน กราบขออโหสิกรรมกับแม่ทุกเช้าทุกเย็น วันไหนใครไปก่อนก็เลยสัญญากันว่าไม่ต้องห่วง

เตี้ยมกันไว้แล้ว (แต่ไม่รู้ว่าจะทำใจได้จริงแค่ไหน)

คนที่จากไปแล้วหรือกำลังจากไป ก็เป็นคติเตือนให้เราปฏิบัติต่อเวลาที่เหลืออยู่ได้ ก็มีข้อดีเหมือนกันครับ

ขอบคุณครับ

อภิชา