สวัสดีค่ะ

หากไม่ได้มาอ่านบันทึกนี้คงน่าเสียดายค่ะ

อ่านจบด้วยความรู้สึกหลายอย่าง ตอนฝึกงานปี 4 ขึ้นไปฝึกที่หน่วยไตเทียม เจอคนไข้หลายคนที่บ่นว่า อยากตายมากกว่าอยู่เพราะ...เงินหมดไปกับการรักษาตัว...ลงเวรมาแล้ว ยังหดหู่ใจ เล่าให้แม่ฟัง แม่ก็ปลอบ แต่เราก็ช่วยเขาได้เพียง "รับฟัง" อย่างเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น

เรื่องอาชีพ อาจจะต้องถามว่าเขามีความสามารถอะไรบ้าง ลองจด ๆ เขียน ๆ ออกมาว่าจะทำได้ขนาดไหนกับสุขภาพของเขา ส่วนเงินทุนน่าจะพอกู้ได้จากหน่วยงานออมสิน เป็นพวกช่วยเหลือพ่อค้าแม่ขาย และที่สำคัญคนไม่มีรากคิดว่า ญาติ ๆ ต้องมีบทบาทช่วยในด้านนี้มากที่สุดค่ะ

อยากช่วย....แต่จนใจ ไม่อยากให้โลกนี้มีคนป่วยเลยค่ะ