สิ่งที่เห็นอาจไม่เป็นอย่างที่เราคิด...และสิ่งที่เราคิดอาจจะไม่เป็นอย่างที่เราเห็น...ความคิดที่เราคิดว่าถูกต้องก็อาจไปทำร้ายคนดีๆ อีกหลายหลายคน...และกลับสร้างคนที่ไม่ดีให้มีกำลังเข้มแข็งยิ่งขึ้นในขณะที่คนดีๆ อ่อนแรงลงไปทุกๆวัน...เพราะปัญหาที่แก้ไม่ ถูกจุดอย่างแท้จริง...การศึกษาเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเพราะมันมากกว่าคำว่าสอนให้ได้ความรู้...มีนักเรียนมากมายที่ได้ดีเพราะ ไม่ได้เป็นคนเก่งในเรื่องของวิชา...ในขณะที่นักเรียนที่เรียนเก่งที่สุด...ก็อาจตกต่ำได้หากไร้ซึ่งคุณธรรม...แน่ใจแล้วหรือว่าระบบที่วางไว้ล้อมกรอบคนดีเอาไว้จริง ๆ ในขณะที่ปล่อยให้คนที่ไม่รับผิดชอบในสังคมเดินเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมดอย่างอิสระ...คำว่าครูดี ควรเป็นนักเรียนเป็นผู้ตัดสินและประเมินเพราะว่าเขาสัมผัสกับผู้สอนโดยตรง...จริงๆ ไม่ต้องใช้หลักวิชาการให้มากมาย...ในสมัยปู่ของปู่ของปู่ไม่เห็นต้องมีการประเมินผลที่ยุ่งยาก...แต่ทุกคนเมือรู้ว่ามีครูดีนักเรียนจะวิ่งเข้าไปหาและอยากเรียน...แล้วผลผลิตที่ได้คือนักเรียนทำไมถึงเก่งจริง ดีจริง ฉลาดจริง แต่ทุกวันนี้เอกสารครูมีมากมาย...นักเรียนกลับเก่งไม่จริง ดีไม่จริง และฉลาดไม่จริงทุกคนหันหลังกลับเดินถอยหลังห่างออกจากครูไปเรื่อยๆ โดยมีครูคอยวิ่งตามว่านักเรียนอยากเรียนแบบไหนและอย่างไร...แล้วสิ่งที่ได้คือเราได้เยาวชนที่นับวันจะหาความรับผิดชอบได้น้อยลงไปทุกวันๆ ...และครูที่เป็นแบบอย่างที่ดีน้อยลงๆทุกวัน...หรือนี่คือความว่างเปล่าและสูญเปล่าของการศึกษา...