สวัสดีครับคุณสืบสาน....
เรื่องค่าว ซอ จ๊อย ที่คุณอยากได้คงจะทำยากอยู่พ่องครับเพราะยังบ่มีไผแป๋งครับ...
ค่าวคือคำคล้องจองมีสัมผัส มีรูปแบบกำหนด เช่น...
"ส่วนยนต์หงส์ ก็พาหน่อไท้เข้าป่ากว้างดงไพร
จุต้นฮ่ำฮ้องตระเหว่าตระไหน จับกิ่งใบสาขาหยาดถ้อย
ฤดูเดือนหกคิมหาเป่งป้อย พระพายจอยกิ่งไม้..."
(จากค่าวธรรมเรื่องหงส์หิน)
การอ่านจะอ่านเป็นทำนองไปเรื่อยๆ มีเสียงขึ้นลงตามคำอักษรสำเนียงล้านนา
ส่วนเรื่องของการ " จ๊อย " เป็นการเอาค่าวที่เป็นเรื่องค่อนข้างเศร้า หรือระบายความในใจ กึ๊ดเติง(คิดถึง) รำเปิง(รำพึงรำพัน)หา อาจรำพึงหาคนรักที่จากไป การอ่านจ๊อยจะลากเสียงยาวกว่าการอ่านค่าวครับ บางคนจ๊อยเก่งจะออกลูกเล่นให้คนฟังน้ำตาไหล เป็นต้น..
เช่นว่า "คืนฟ้าหนาว ใจ๋สาวง่อมล้ำเผียบเหมือนอยู่ถ้ำ ดงดำสิงขร ดาวเดือนเคลื่อนคล้อย น้ำย้อยตี๋นก๋อน ซบหัวลงนอน กอดหมอนร่ำไห้ "...
มีบันทึกเกี่ยวกับจ๊อยเล่าว่า " พญาแมนต๋าทอกชาวลัวะออกรบ ถูกข้าศึกฆ่าตาย เมื่อนางอุทุมพะก๋ายมเหสีทราบเรื่องจึงร้องไห้คร่ำครวญ เสียงครวญของนางเป็นที่จับใจแก่ผู้ได้ยิน โหยหวนแต่ความไพเราะแฝงฝังอยู่ ผู้คนจึงเอาทำนองโหยหวนร้องไห้ของนางมาเป็นทำนองของจ๊อยในเวลาต่อมา...." จ๊อยจึงเป็นท่วงทำนองของความเศร้าโศก รำพึงรำพันหรือร่ำเปิงหา
ด้วยความปรารถนาดีจากลุงหนาน....พรหมมา