- อมิตตพุทธ ครับอาจารย์จตุพร :-)
- ไม่อ่อนล้าแม้ข้างหน้าจะสูงชัน
- ต้องฝ่าฟันแม้นปัญหาข้างหน้าหลาย
- ต้องผ่อนปรนแม้นเหนื่อยอ่อนใจและกาย
- ต้องเดินต่อต่อเมื่อวายค่อยว่ากัน
จากประเด็น "ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า การคิดแบบนี้ทำให้เราหยุดการพัฒนาตนเองหรือไม่ เราเข้าข้างตนเอง เราปลอบใจตนเองหรือไม่"
- ผมคิดอย่างนี้ครับ เด็กบางคนสอบตกบ่อยๆ แต่ในบางวิชาเขาไม่รู้ว่าเขาได้เกรดสูงกว่าที่คาดไว้ได้อย่างไร เขาจะดีใจมาก แม้เกรดที่เกินคาดนั้นจะน้อยกว่าเพื่อนในชั้นเรียน ต่างจากเด็กที่เรียนได้เกรดสูงมาตลอด แต่วันหนึ่งได้เกรดต่ำ เขาจะรู้สึกว่า ชีวิตเขาหมดทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งที่เกรดนั้นได้มากกว่าคนที่ก่อน
- การที่เราถูกปฏิเสธบ่อยๆ ช่วยฝึกให้เราพัฒนาความคิดของเราไม่ให้ลิงโลด ไม่ให้ประมาท ให้เห็นความเป็นธรรมดาของสิ่งต่างๆ ต่างจากคนที่ไม่เคยถูกปฏิเสธ เมื่อถูกปฏิเสธจะรู้สึกหน้าชา อะไรประมาณนี้ ส่วนเรา "เรื่องปกติ" "เรื่องธรรมดาของโลก" ผมคิดว่า เราพัฒนาความคิดและจิตวิญญาณนะครับ
- การศึกษาปัจจุบัน คือการศึกษาเพื่อป้อนเข้าสู่องค์กร รัฐและเอกชน (เด็กที่ผมถามทั้งหมด เขาจะตอบว่า เรียนเพื่อเอาไปทำงานในหน่วยงานนี้ หน่วยงานนั้นตลอด) เราคือเหยื่อ ทำอย่างไรที่จะออกไปสร้างอาชีพส่วนตัวโดยมิต้องพึ่งพาองค์กร วันนี้ ถ้าชาวนาฮั้วกัน (บรรษัทธุรกิจชาวนา) ผมว่า พวกเราตลอดถึงทุกๆ อดตายแน่ๆ น่าสังเกตว่า ทำไมเหล็กจึงแพงกว่าข้าวไปได้ (น่าน ... ผมเริ่มเป็นงานเป็นการไปแล้วสิเนี่ย) :-)