ขอโทษที่ไม่ได้กลับมาอ่านสิ่งดีๆที่มีคนน่าร้ก(เดาเอานะคะ)มาเขียนไว้เตือนใจ

ขอบคุณในทุกแง่มุม...แค่เข้ามาอ่านแล้วรับรู้ความรู้สึกของแม่มดน้อยอ่อนหัดก็เป็นปลื้มแล้วค่ะ

ยินดีที่จะให้ติชมในทุกเรื่องที่แม่มดน้อยบรรจงขีดเขียน...

เพราะทุกเรื่องราว...มันคือความรู้สึก..ตัวตนของคนเขียนเอง

บางครั้งอาจมีสาระ...หรืออ่อนไหวก็เพราะว่า....แม่มดน้อยเป็นผู้หญิงอ่อนไหวนั่นเอง

แล้วก็มีคนจับได้ซะด้วย....ขอยิ้มนิดนึงนะ....

แต่ว่า...นี่คือชีวิตดังนั้นบางทีมันก้อเกิดอาการอลหม่านบ้านทรายทองแบบนี้แหล่ะ

ไม่โกรธหรือน้อยใจในข้อเขียนที่ได้อ่านเลย....

การพัฒนาการเขียนต้องมีคนอ่านแล้วกล้าที่จะบอกว่า....มันเป็นยังไง

งานนี้..แม่มดน้อยถือว่าประสบความสำเร็จ....ขอบคุณในความจริงใจที่แฝงรอยยิ้มในภาษาเขียนค่ะ

แล้วเจอกันกับเรื่องมากมายที่ก้าวผ่าน.....เร็วๆนี้ค่ะ