ขอขอบคุณนะคะ...สำหรับกำลังใจที่คุณนิรนามมอบให้...นี่แหล่ะคือน้ำใจของคนไทย

เราจะไม่ทิ้งกัน....และมันก็คือสิ่งที่ทำให้รู้ว่า..ถ้าคนเรา..เปิดใจ..เปืดตาให้เป็นกลาง

ก็สามารถยอมรับตัวตนของบางคนได้...ว่าคนเราในแต่ละช่วงมีหลากหลายความรู้สึกที่มากระทบ

เรามาเป็นเพื่อนกันก็ได้นะคะ....เผื่อบางที่แม่มดตัวน้อยคนนี้ก็ยังมีที่ที่ร่มเย็น...เอาไว้ให้เพื่อน

ที่เหนื่อยนัก...มาแวะพักและทักทาย...พอดีขึ้นค่อยกลับไปสู้กับสิ่งรอบตัวกันอีกรอบ

หรือจะแวะเข้ามาทักทายเฉยๆก็ได้...อย่างน้อยคงมีความรู้สึกที่ดีจากแม่มดน้อยติดกลับไปบ้าง

เอาไว้ยิ้มกับตัวเองไงคะ...ว่าอย่างน้อยก็มีเพื่อนเป็นถึงแม่มดเชียวนะเนี่ย....ยิ้มแล้วใช่มั๊ยล่ะ

แม่มดก็จะนำกำลังใจที่ได้รับครั้งนี้ไว้สู้ต่อ...สู้..สู้