เพิ่งอ่านชัมบาลา+มหาบูรพาสูรย์ (อ่านซ้ำน่ะครับ) ของท่านเชอเกียมตรุงปะที่กล่าวเกี่ยวกับการเป็นมนุษย์ที่ตื่นเพิ่งจะจบไปครับ เลยมีกลอนมาฝากครับ...
มนุษย์เอ๋ยติดข้องในรังน้อย
ไม่เคยปล่อยตัวตนพ้นออกเสีย
อยู่กับเพียงตัวตนจนอ่อนเพลีย
เคล้าคลอเคลียอัตตาจนหน้าชา
ออกมาเถิดจากตัวตนอันแคบคับ
รู้ขยับเคลื่อนไหวใจกุศล
ออกมาจากอาทิตย์อัสดง
แล้วจงกล่าวแต่อรุณ-สวัสดิ์เอย