สวัสดีึครับ

โดยส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่า part ของ Lesson learnt หรือส่วนที่นำเอาอุปสรรค และการแก้ปัญหามา share มีประโยชน์มากกว่าเรื่อง positive ตั้งแต่การเกิด awareness และ พฤติกรรมที่จะมีการเปลี่ยนแปลง (เรื่อง positive ทำให้ผ่อนคลาย แต่อาจจะไม่ทำให้ "พฤติกรรมเปลี่ยน" สักเท่าไร เพราะเกิด mentality ของ if not broken, ain't fix it ขึ้น)

ใน Servant Leadership ของ Greenleaf เคยเล่าว่าบางครั้งใน class เรียน ครูอาจจะ "จงใจ" นำนักศึกษาเข้าป่าดงพงไพร เพื่อกระตุ้นให้เกิดพฤติกรรมเรียนรู้ด้วยซ้ำ หากรู้สึกว่าชีวิตราบเรียบ ประสบแต่เรื่องถูกต้อง เหมาะสมมากเกินไป

อีกประการ ผมคิดว่า ในอารมณ์ที่ท้อแท้ หดหู่ หรือเสียใจ ไม่ใช่อารมณ์ที่เราพึงหลีกเลี่ยงเสียเสมอไป แต่เป็นอารมณ์ที่เราสามารถนำมาเผชิญหน้า เรียนรู้ และรับรู้่ว่าเราจี๊ด เราหงุดหงิด เราเศร้า เพราะมันเกิดขึ้นจริงๆ และ nothing wrong with it การที่คนเรามีอารมณ์ลบ ไม่ใช่เรื่องเสียหายหากเราได้เรียนรู้ และสามารถมีบริบทที่เรารับรู้อารมณ์เหล่านี้ได้อย่างปลอดภัย ดีกว่าหลีกเลี่ยงไม่พูดถึงมันเพียงเพราะมันเป็นอารมณ์ลบ

คิดแบบนี้อาจจะเป็นเพราะผมทำ palliative care และการร้องไห้ เสียใจ depress เป็น bread & butter เป็น "ปกติ" ของมนุษย์ที่เรามีอารมณ์เหล่านี้ และสามารถแสดงออกมาได้อย่างเหมาะสม จะเป็นการเยียวยาที่ดีที่สุด

จึงนำมาแลกเปลี่ยนครับผม